នៅថ្ងៃទី២ ខែមិថុនា ​ឆ្នាំ ២០២៦ នេះ កម្ពុជាផ្ញើលិខិតផ្លូវការទៅកាន់ប្រទេសថៃ និងអគ្គលេខាធិការ UN ដើម្បីចាប់ផ្ដើមដំណើរការយន្តការផ្សះផ្សាដោយបង្ខំ ក្រោមច្បាប់សមុទ្ររបស់UN។ សម្ដេចធិបតីថ្លែងក្នុងសារពិសេស។ កម្ពុជាបង្ហាញជំហររឹងមាំ លើសន្តិសុខសមុទ្រ និងការគោរពច្បាប់អន្តរជាតិ ក្នុងកិច្ចប្រជុំក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ ក្នុងនាមតំណាងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ឯកឧត្តម សុខ ស៊ីផាន់ណា ទេសរដ្ឋមន្ត្រី និងជា បេសកជនពិសេស របស់សម្ដេចអធិបតីនាយករដ្ឋមន្ត្រី បានអញ្ជើញចូលរួម និងថ្លែងបទអន្តរាគមន៍ របស់ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការសហប្រជាជាតិ ក្រោមប្រធានបទ " ការថែរក្សាសន្តិភាព និងសន្តិសុខអន្តរជាតិ ពាក់ព័ន្ធនឹងសន្តិសុខសមុទ្រ ក្នុងរនោះ ឯកឧត្តម ទេសរដ្ឋមន្ត្រី សុខ ស៊ីផាន់ណា បានសង្កត់ធ្ងន់លើសារៈសំខាន់នៃផ្លូវទឹក ដែលមានសុវត្ថិភាព និងសន្តិសុខ ដែលជាសរសៃឈាមដ៏សំខាន់ សម្រាប់សន្តិភាព សុវត្ថិភាព អន្តរជាតិស្ថេរភាពសេដ្ឋកិច្ចសកល និងការអភិវឌ្ឍប្រកបដោយចេរភាព ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងការគម្រាមគំហែងដែលកំពុងកើតឡើងចំពោះសន្តិសុខសមុទ្រ ឯកឧត្តមទេសរដ្ឋមន្ត្រី សុខ ស៊ីផាន់ណា បានបង្ហាញនូវអតិភាពសំខាន់ៗចំនួនបី រួមមាន៖ទី១៖ដោះស្រាយវិវាតដោយសន្តិវិធីរាល់វិវាទសមុទ្រ​ត្រូវតែដោះស្រាយតាមរយៈការសន្ទនានិងការទូត​កម្ពុជាប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍សេរីភាពនៃការធ្វើនាវាចរ​និងការឆ្លងកាត់ដោយស្របច្បាប់​ដែលត្រូវតែគោរពឲ្យបានពេញលេញស្របតាមច្បាប់អន្តរជាតិទៀតជាពិសេសអនុសញ្ញាអង្គការសហប្រជាជាតិស្ដីពីច្បាប់សមុទ្រឆ្នាំ 1982 UNCLOS។ ទី2 បង្កើនជំនួយបច្ចេកទេសនិងការកសាងសមត្ថភាព​ឯកឧត្តមទេសរដ្ឋមន្ត្រី​បានអំពាវនាវឲ្យមានការពន្លឿន ឲ្យមានការគាំទ្របន្ថែម​ដល់បណ្ដារដ្ឋជាប់សមុទ្រដែលកំពុងអភិវឌ្ឍលើផ្នែកអនុវត្តច្បាប់សមុទ្រ​សន្តិសុខកំពង់ផែ​និងនាវាចរ ការយល់ដឹងអំពីដែនសមុទ្រ​និងការចែករំលែកព័ត៌មានឲ្យបានទាន់ពេលវេលាដើម្បីទប់ស្កាត់បញ្ហាប្រឈមនានាឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពទី3 វិធីសាស្រ្តរួមបញ្ចូលគ្នានិងការបង្ការ ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខ គួរតែអនុវត្តវិធីសាស្រ្ត ដែលបង្កើតភាពធន់ក្នុងរយៈពេលវែង ដោយផ្អែកលើបរិយាប័ននិងសន្តិភាពជាមួយច្បាប់អន្តរជាតិ និងធម្មនុញ្ញអង្គការសហប្រជាជាតិ ឯកឧត្តម ទេសរដ្ឋមន្ត្រី សុខស៊ីផាន ណា ក៏បានបញ្ជាក់ជាថ្មីនូវការប្ដេជ្ញាចិត្តរបស់កម្ពុជា ក្នុងការការពារច្បាប់អន្តរជាតិនិងជម្រុញការសន្ទនាដោយសន្តិវិទ្យុ ពង្រឹងសន្តិសុខសមុទ្រជាពិសេសការប្រយ័ត្ត ប្រឆាំង និងបទល្មើសឆ្លងដែន កម្ពុជានៅតែបន្តស្វាគមន៍នាវាបរទេសមកកាន់មូលដ្ឋានទ័ពជើងទឹករាម ដែលបានធ្វើទំនើបកម្មរបស់ខ្លួនសម្រាប់ការធ្វើសមយុទ្ធរួមគ្នា ការផ្ដល់ជំនួយមនុស្សធម៌និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ ក្នុងគោលបំណងប្រយុទ្ធប្រឆាំងនិងនិងបទល្មើសផ្សេងៗ ឯកឧត្តម សុខ ស៊ីផាន់ណា បានបញ្ជាក់ពីថាការផ្ដល់សច្ចាប័នលើកិច្ចព្រមព្រៀង UNCLOS (UNCLOS)និងBBNJ នាពេលកន្លងមក គឺជាសក្ខីភាព បង្ហាញពីការប្តេជ្ញាចិត្ត មិនងាករា របស់កម្ពុជា ចំពោះសណ្ដាប់ធ្នាប់សមុទ្រដែលផ្អែកលើច្បាប់ និង ការគ្រប់គ្រងធានធានសមុទ្រដោយការទទួលខុសត្រូវ៕

Monday, August 10, 2026

គ្រាប់បែក MK-84 គ្រាប់បែក MK-82

ផ្សារផ្សាយលើកទី ១ Nov 21, 2017 យុទ្ធវិធីនៃការ ទំលាក់គ្រាប់បែក 

កងទ័ពថៃ ទិញគ្រាប់បែកធុន MK 84 ពីអាមេរិក អ៊ីស្រាអែល និង ផលិតគ្រាប់បែកធុន MK 82 ដោយឧស្សាហកម្មយោធាក្នុងស្រុក

សម្រាប់ការបាញ់យន្តហោះ ត្រូវការតែ ព័តមានំពី ល្បឿន Speed កំពស់ហោះ High ចម្ងាយហោះ Range ទិសហោះ មុំហោះ។
Ren Chanrith   · នេះគឺជារណ្ដៅគ្រាប់នៃ MK-84 ដែលយោធាថៃឈ្លានពានទឹកដីកម្ពុជា បានទម្លាក់ពី យន្ដហោះចម្បាំងF16នៅក្នុងសង្គ្រាម២១ថ្ងៃ បំផ្លាញផ្លូវលេខ៥៨ ដែលមានជម្រៅជាង ១០ម៉ែត្រ និងមុខកាត់ ១៥ម៉ែត្រ។ ការទម្លាក់គ្រាប់ដ៏ធំនេះ យោធាថៃមានបំណងកាត់ផ្ដាច់ផ្លូវលេខ៥៨ ត្រង់ចំណុចបង្គោលគីឡូម៉ែត្រលេខ១៣៥ ក្នុងភូមិសែនមនោរម្យ១ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។  MK-84 ផិតនៅអាមេរិក មានទំងន់907kg, រំសេវផ្ទុះ429kg, និងប្រវែង3.84m, ចំងាយនៃអំបែងផ្ទុះ អាចសម្លាប់ជីវិតក្នុងរង្វង់ចំងាយ265.8m) 
គូសរូបភាព ទំហំ 900 px X 1200 px ពន្យល់ គ្រាប់បែក MK 84 ជាភាសាខ្មែរ និង អងគ្លេស ស្តីពី Cutaways, ជម្រៅរណ្តៅ (Crater Depth), ទទឹងរណ្តៅ (Crater Width), រង្វង់កំទេច Killing Radium, រង្វង់របួសធ្ងន់ និង រង្វង់របូសស្រាល , រង្វង់កំទេចរថក្រោះ រថពាសដែក, រង្វង់កំទេចមានឧបសគ្គបាំង, ចំនួនអំបែងគ្រាប់, ចំនួនគ្រាប់បែក bomblets, ចំនួនគ្រាប់បែកបំពាក់ក្នុង ១ យន្តហោះ F-16.
ស្លាកស្នាមនៃការរំលោភបំពានលើទឹកដីកម្ពុជា៖ អានុភាពបំផ្លិចបំផ្លាញនៃគ្រាប់បែក MK-84
​នេះគឺជាភស្តុតាងដែលមិនអាចប្រកែកបាននៃការឈ្លានពានរបស់យោធាថៃមកលើបូរណភាពទឹកដីកម្ពុជា។ គ្រាប់បែកប្រភេទ MK-84 (ទម្ងន់ ២០០០ ផោន) ត្រូវបានទម្លាក់យ៉ាងសាហាវឃោរឃៅចូលជ្រៅក្នុងទឹកដីខ្មែរ ត្រង់ចំណុចបង្គោលគីឡូម៉ែត្រលេខ ១៣៥ ភូមិសែនមនោរម្យ១ ស្រុកបន្ទាយអំពិល ក្នុងបំណងកាត់ផ្ដាច់ផ្លូវយុទ្ធសាស្ត្រលេខ ៥៨ របស់យើង។

​💥 ទំហំនៃការបំផ្លាញ៖
​រណ្ដៅជ្រៅជាង ១០ ម៉ែត្រ
​មុខកាត់ទទឹង ១៥ ម៉ែត្រ
​ទោះបីជាការប៉ុនប៉ងកាត់ផ្ដាច់ផ្លូវនេះមានទំហំធំប៉ុណ្ណា ក៏មិនអាចកាត់ផ្ដាច់ស្មារតីការពារទឹកដីរបស់ខ្មែរបានឡើយ។
  • យន្តហោះ B52 ជាប្រភេទ យន្តហោះល្បីល្បាញក្នុងទសវត្សទី ៦០ ដែលបំពេញបេសកកម្មទំលាក់គ្រាប់បែក នៅសង្រ្គាមសង្រ្កាម អាមេរិក វៀតណាម គឺ កម្ពុជា វៀតណាម ឡាវ ចិន ជាគោលដៅដែលត្រូវ ទំលាក់គ្រាប់បែក ក្នុងប្រតិបត្តិការ វាយបំផ្លាញ (Operation destroy) គឺមិនមានគៅលដៅសម្លាប់ ឬ វាយប្រហារឡើយ ( No operation kill) . យន្តហោះ B52 ទំលាក់គ្រាប់បែកជាសម្ងាត់ គឺមិនឲ្យ អន្តរជាតិ ដឹងឮ។ 
  • តើធ្វើបែបម៉េចកុំឲ្យអន្តរជាតិដឹងឮ? យន្តហោះ B52 ផលិតនៅឆ្នាំ ១៩៥២ និងមាន អក្សរ B បានន័យថា Bomber ទំលាក់គ្រាប់បែក តែគេផ្សព្វផ្សាយថា យន្តហោះ បេ ៥២ ឬ គ្រាប់បែក បេ ៥២ ដូច្នេះពួកស៊ើបការណ៍ មិនដឹងថា យន្តហោះមានរាង រៅបែបណាឡើយ? គេឃើញតែ អណ្តូង រណ្តៅគ្រាប់បែក បេ ៥២ ឃើញតែសំបកគ្រាប់បែក បេ ៥២ តែមិនដឹងជាគ្រាប់បែកប្រភេទអ្វី ជាគ្រាប់បែក គីមី ? ជាគ្រាប់បែកបង្កោម? ឬ ជាគ្រាប់បែក កំទេចលេដ្ឋាន? ឬជាគ្រាប់បែក សម្លាប់មនុស្ស យោធា?
  • ​គេផ្សព្វផ្សាយថា ការទំលាក់គ្រាប់បែក នុយក្លេអ៊ែនៅជប៉ុន មានកំពស់ ៨០០ ម៉ែត្រពីដី ដូច្នេះ យន្តហោះ B52  មិនអាចទំលាក់គ្រាប់បែកពីកំពស់ជាង ១០គមឡើយ។ ជាក់ស្តែងតាមរបាយការណ៍ថា យន្តហោះ B52  ទំលាក់គ្រាប់បែកនៅកម្ពុជា ក្នុងកំពស់ជាង ១១ គម។
  • គ្រឿងយន្ត យន្តហោះ មានអាយុកាលប្រើប្រាស់បាន គឺ ៣៥ឆ្នាំ ដូច្នេះ យន្តហោះ B52 គឺផុតកំណត់ប្រើប្រាស់អស់ទៅហើយ ម្តេចបានជាមានពត៍មានថា យន្តហោះ B52 ហោះមកបំពេញបេសកកម្មនៅ កូរ៉េ ខាងជើង?។ តាមច្បាប់សុវត្ថិភាព គឺមិនអាចទៅរួចទេ តែអាមេរិកបាន បង្វែ upgraded គឺដូចជាធ្វើ ថ្មី ដើម្បីសន្សំលុយ ថវិការ។ 
  • ការចំណាយ ក្នុងបេសកកម្ម ០១ ជើង ទោះជាដឹកគ្រាប់ទៅទំលាក់ ១ ចំនុច ឬ ២ ចំណុច ឬ ៦ ចំណុច ទាមទារថវិការជាតិ ប្រមាណ ១ លានដុល្លា/១កញ្ចប់បេសកម្ម ដែលក្នុងនោះមាន យន្តហោះដឹកគ្រាប់ បែក ១គ្រឿង ហោះកណ្តាល យន្តហោះ នាំមុខក្បូន ១គ្រឿង យន្តហោះបិទគូរ ០១គ្រឿង យន្តហោះការពារស្លាបឆ្វេង ០១គ្រឿង​ និង​ការពារស្លាបស្តាំ ០១គ្រឿង។  ដូច្នេះក្នុងហេតុផលនេះ មិនមែនយន្តហោះ B52 ទំនើបទៀតទេក្នុង ទសវត្សទី ២០០០ នេះ តែមកពី តម្លៃថោក ធៀបជាមួយនឹង តម្លៃ នៃការប្រើប្រាស់ យន្តហោះផ្សេងៗ
  • យន្តហោះ B52 ចំណាយក្នុងការហោះហើរ ១ម៉ោង គឺ $69,708 
  • យន្តហោះ B52 ត្រូវបានគេប្រើនៅសង្រ្គាម អ៊ីរាក់ អាហ្វហ្គានីស្ថាន តែក្នុងករណីដែល ប្រព័ន្ធការពារអាកាសត្រូវបានកំទេចអស់ទៅហើយ។ 
  • យន្តហោះ B52 មានល្បឿន តែ ២៨៨ម/វិនាទី គ្រាដែលសូម្បី ក្បាលគ្រាប់កាំភ្លើង ២៣ មម ក៍អាចបាញ់ បាន ៩៧០ម/ វិនាទី
B-52 Stratofortress
The USAF operates ~160 bombers:
  • 76 B-52's
  • 63 B-1's
  • 20 B-2's
The B-52 Stratofortress is a long-range strategic heavy bomber manufactured by Boeing and operated by the US Air Force and Nasa. It is the longest serving combat aircraft in the US military and supports air interdiction, maritime and offensive counter-air operations. It was used in missions such as Operation Iraqi Freedom.

The Stratofortress made first flight in April 1952 and entered into service in 1954. Boeing has built a total of 744 B-52s in 12 variants. The maximum take-off weight of the aircraft is 488,000lbs.

The new Stratofortress variant B-52H can carry free-fall bombs, cluster bombs, precision guided missiles and joint direct attack munitions, and has a mixed payload capacity of 70,000lbs. It can fly at speeds up to 650mph (1,046kmph) to an unrefueled range of more than 10,000 miles and altitudes of more than 50,000ft. It is manned by five crew members and powered by eight Pratt & Whitney TF-33 turbofan engines.

Type: B-52H
Function: strategic bomber
  • ឆ្នាំផលិត Year: 1955
  • ចំនួនអាកាសយានិក Crew: 6
  • ចំនួនម៉ាស៊ីន Engines: 8 * 75.6 kN P&W TF-33-P-3
  • ទទឹកស្លាប Wing Span: 56.39 m
  • បណ្តោយតួរយន្តហោះ Length: 49.05 m
  • កំពស់យន្តហោះ Height: 12.40 m
  • ទំហំផ្ទៃដីសំចត Wing Area: 371.60 m2
  • ទម្ងន់សរុបអតិបរិមា Max.Weight: +221 353 kg
  • ល្បឿនហោះ Speed: 957 km/h (288m/second) 
  • កំពស់ហោះ Ceiling: 16,765 m
  • ចម្ងាយហោះ Range: 16.093 km
Of the 744 B-52s Boeing built between 1952 and 1962, 76 remain in active service. They share bombing duties with the supersonic B-1 and the stealthy B-2, both far younger models, but aren’t going anywhere. The US Air Force Global Strike Command, which maintains the bombers at Barksdale Air Force Base in Louisiana and Minot AFB in North Dakota (with a few at Edwards Air Force Base in California) expects them to keep flying through the 2040s. That’s not a hard ceiling, though, and continued combat success and budgetary factors could keep the B-52 in action until it turns 100 years old.

The Cost per flight hour is listed below
  • A-10C Warthog Attack Plane — $17,716
  • AC-130U Spooky Gunship — $45,986
  • B-1B Lancer Bomber — $57,807
  • B-2A Spirit Stealth Bomber — $169,313
  • B-52H Stratofortress Bomber — $69,708
  • C-130J Hercules Cargo Plane — $14,014
  • C-17 Globemaster Cargo Plane — $23,811
  • C-20B VIP Plane (Senior Pentagon Officials) — $32,212
  • C-32A VIP Plane (Vice President, Cabinet Officers) — $42,936
  • C-5B Galaxy Cargo Plane — $78,817
  • CV-22B Osprey Tilt-Rotor — $83,256
  • E-3B Sentry AWACS Radar Plane — $39,587
  • E-4B Flying Headquarters — $163,485
  • F-15C Eagle Fighter — $41,921
  • F-16C Viper Fighter — $22,514
  • F-22A Raptor Fighter — $68,362
  • HH-60G Pave Hawk Helicopter — $24,475
  • KC-10A Extender Tanker — $21,170
  • MC-130H Combat Talon II Special Operations Plane — $32,752
  • MQ-1B Predator Drone — $3,679
  • MQ-9A Reaper Drone — $4,762
  • RQ-4B Global Hawk Drone — $49,089
  • T-38C Talon Jet Trainer — $9,355
  • T-6A Texan II Turboprop Trainer — $2,235
  • U-2 Dragon Lady Spy Plane — $30,813
  • UH-1N Huey Helicopter — $13,634
  • VC-25A Air Force One — $161,591
Armament: up to 58 500-lb or 42 750-lb bombs in weapons bay and 12 750-lb bombs at each of the two underwing pylons. Or conventional or nuclear free-falling stores internally and two AGM-28A or -28B Hound Dog missiles (B-52 G & H). Four ½ inch guns in MD-9 tail turret, or one 20-mm ASG-21 rotary canon (B-52H)Role Strategic bomber
National origin United States
Manufacturer Boeing
First flight 15 April 1952
Introduction February 1955
Status In service
Primary users United States Air Force
NASA
Produced 1952–1962
Number built 744
Unit cost
B-52B: US$14.43 million (1956);[2]($310 million in 2016)
B-52H: US$9.28M (1962);[4] ($164 million in 2016)
Developed into Conroy Virtus
យន្តហោះ B52 គឺជា​ប្រភេទ​យន្តហោះ ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​ដ៏​សាហាវ​ជាទីបំផុត ដែល​បានរចនា និង​ផលិតឡើង​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន​បូ​អ៊ី​ញ​។ យន្តហោះ​នេះ​មាន​ទម្ងន់​១២៥​តោន ហើយ​អាច ហោះហើរ​បាន​ក្នុង​ល្បឿន​៨០០​គីឡូម៉ែត្រ​ក្នុង​១​ម៉ោង​លើ​រយៈកម្ពស់​១០៧០០​ម៉ែត្រ និង​អាច​ផ្ទុក ប្រេង​បាន​៧៥.២២៥​លីត្រ​។ ក្រុមហ៊ុន​បូ​អ៊ី​ញ​បាន​ផលិត​យន្តហោះ​ប្រភេទ នេះ​ចំ​នួ​នួ​៧៤៤​គ្រឿង រី​តម្លៃ​របស់​វា​គឺ​វិញ​ចាប់ ពី​១០០​លាន​ដុល្លារ​រហូតដល់​៨៥០​លាន​ដុល្លារ ក្នុង​១​គ្រឿង​។ យន្តហោះ​B52 ប្រតិបត្តិ​ការណ ដោយ​កងកម្លាំង​ទ័ពអាកាស​សហរដ្ឋអាមេរិក (USAF)​គិត​ចាប់តាំងពី​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៥០ មកម្ល៉េះ​ហើយ​អាច​ផ្ទុក​សព្វាវុធ​បាន​ទម្ងន់​៣២ តោន​។​ យន្តហោះ​បេ​៥២ បាន​វិវត្តន៍​ពី​យន្តហោះ ដែលមាន​ស្លាបចក្រ​ម្ខាង​មួយ ទៅជា​យន្តហោះ ដែលមាន​ស្លាប់ចក្រ​ម្ខាង​៤ ហើយ​បានធ្វើការ ហោះហើរ​លើកដំបូង​នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៥២​។ ដោយ​ផលិតឡើង​ដើម្បី​ផ្ទុក​សព្វាវុធ​នុយ​គ្លេ អ៊ែរ​សម្រាប់​បេសកម្ម​នៅក្នុង​សង្គ្រាមត្រជាក់ នោះ យន្តហោះ​បេ​៥២​បាន​បន្តវេន​ពី​យន្តហោះ ខុន​វែ​រ​បេ​៣៦9​ជៀន​វារិ ព​-៣៦​ប ជា​យន្តហោះ ច្បាំង​ប្រល័យ​លោក​ដ៏​សាហាវ​បំផុត​។ ទោះបីជា យន្តហោះ​បេ​៥២​សាហាវ​យ៉ាងណាក្តី ក៏​យន្ត ហោះ​មួយ​នេះ​ទម្លាក់​គ្រាប់​ណា​ដែល​មិនមែន នុយគ្លេអ៊ែរ​ដែរ​នៅក្នុង​បុព្វហេតុ​សង្គ្រាម​។​ យន្តហោះ B52​ត្រូវបាន​ប្រើប្រាស់ ដោយ USAF​គិត​ចាប់តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៥៥​មក​។ មកទល់នឹង​ឆ្នាំ ២០១៧ មាន​យន្តហោះ B52​ចំនួន​៨៥​គ្រឿង​បានចេញ​ប្រតិបត្តិ​ការណ៍ ក្នុង នោះ​មាន​៩​គ្រឿង​ទុក​សម្រាប់​បម្រុង ។ រហូតមក​ទល់នឹង​ឆ្នាំ​១៩៩២ យន្តហោះ B52​ត្រូវ បាន​ប្រតិបត្តិ​ការណ៍ ដោយ​កង​មេបញ្ជាការ​ទ័ព អាកាស SAC ។ ក្រោយមក​យន្តហោះ​នេះ ក៏​ផ្ទេរ​ទៅកាន់​កង​មេបញ្ជាការ ACC​ហើយ​នៅ ឆ្នាំ​២០១០ យន្តហោះ​បេ​៥២ ទាំងអស់​ក៏បាន​ផ្ទេរ បន្ត​ពី ជៅ​ជ​ទៅកាន់​កង​មេបញ្ជាការ AFGSC​វិញ​។ នៅក្នុង​សង្គ្រាមត្រជាក់ សហរដ្ឋអាមេរិក បាន​ប្រើប្រាស់​យន្តហោះ​នេះដែរ​ដើម្បី​គំរាម កំហែង​ដល់​សហភាពសូវៀត​ដែលមាន​បំណង​បង្កើន​សមត្ថភាព​នុយគ្លេអ៊ែរ​របស់​ពួកគេ​។ ចំណែកឯ​នៅក្នុង​សង្គ្រាម​វៀតណាម​វិញ ក្នុង អ​ឡុង​ឆ្នាំ​១៩៦៥ សហរដ្ឋអាមេរិក​បាន ប្រើប្រាស់​យន្តហោះ B52​ដើម្បី​ទម្លាប់​គ្រាប់ បែក​នៅ​តំបន់​បេន​ឃេ​ត របស់​ប្រទេស​វៀតណាម ប៉ុន្តែ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧២ យន្តហោះ​ប្រភេទ​នេះ ក៏ត្រូវ​បាន​បាញ់​ទម្លាក់​ផងដែរ​ដោយ​គ្រាប់ មី​ស៊ី​ល​របស់​សត្រូវ​។ ពេលចេញ​ប្រតិបត្តិ ការណ៍​ទម្លាក់​គ្រាប់​ម្តងៗ យន្តហោះ B52​អាច ធ្វើការ​ហោះហើរ​បាន​រយៈ​ពេល​ពី​១០​ទៅ​១២​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ត្រូវ​ចាក់​ប្រេង​ឡើងវិញ ដោយ​យន្តហោះ​ចម្បាំង​ធន​កា​សេ​១៣៥៕ ដោយ៖ សូ រា

Three reasons:

The B-52 stayed useful by taking on "easier" roles as it aged.
  • It actually started life as a high-performance penetrator, relying on speed and altitude to stay safe. Think Early Cold War, shortly after WWII.
  • When ground-launched missiles improved, the B-52 was forced into flying low-altitude penetration underneath radars (a role for which it was NOT designed and rapidly wore out the airframe) accompanied by a host of other aircraft to protect it and help it penetrate defenses. Despite their escorts, we lost dozens of B-52's in Vietnam.
  • Later in the Cold War, the B-52 was completely outmatched by air defenses (fighters, SAM's, etc), and had little hope of penetrating defenses (at either low or high altitude) to drop nuclear bombs. Instead, it was relegated to flying in friendly/neutral airspace, lobbing long-range nuclear cruise missiles into the Soviet heartland (a tactic they feared more than low-level penetrators). It was basically a missile bus.
  • In the Gulf War, the B-52 only flew after air defenses had already been defeated by other aircraft (F-16's, F-15's, F-111's, etc). It was basically a bomb truck.
  • During ALLIED FORCE (1999), B-1's and other conventional (non-stealthy) a/c could not survive in the face of double digit SAM's, even when employing advanced decoys and other countermeasures.
  • The B-1, btw, went through a similar progession, starting out as a high-performance penetrator, then forced into low-altitude penetration, then also relegated to bomb/missile trucking, pushed back by AAA, MANPADS, SAM's, look-down shoot-down radar, improved Soviet interceptors, and Soviet AWACS. In fact, the B-1 and B-52 fly largely the same missions today.
  • In 40 years, the B-52 went from being the US' primary strategic tool against another superpower to being outclassed by small nations.
  • Bomb/missile trucking is an "easy" job, but far from ideal. You can't bomb your targets until the air defenses have already been defeated---after the "first week" of a war, the most critical phase, when you need them the most. In other words, the B-52 (and B-1) are very easy to shoot down, so they're not nearly as useful as they used to be; 'you can't fly them unless many of the toughest enemies are already dead'. So you can't use them as often as you want.
  • @MSalters phrased it quite nicely: the reason the B-52 (and B-1) hasn't changed is because other a/c are doing the hard work for them (tearing down enemy defenses), and such a/c have advanced immensely. But that amount of support is quite resource intensive, so if you wanted to fly B-52's in the "first week" when enemy defenses are still effective, you'll need a lot of help:
  • The B-52 is still in service due to its high degree of effectiveness. It is not the only plane still in service by means of effectiveness. Other aircraft, such as the F/A-18 Hornet/Superhornet, F-16, F-15, E-2C, C-2, C-130, and UH-1 are still in service because they are still very effective and it would be cost ineffective to replace them. It was anticipated that the F-35 would replace the F/A-18, but after the 3 trillion dollar price tag for the program, and the fact that in test runs against F/A-18 Superhornets and E/A-18G Growlers the F-35 was greatly outperformed, the Department of the Navy decided they will not replace it until around 2035. The B-52 is still very effective for bringing heavy tonnage of explosive ordinance and forcing the hostile force into surrender. If it isn't broken, don't fix it.



យន្តហោះ MK-84 (Mark) គ្រាប់បែក B-52g

យន្តហោះ MK-84 (Mark) គ្រាប់បែក B-52g

យន្តហោះ MK-84 (Mark) គ្រាប់បែក B-52g

យន្តហោះ MK-84 (Mark) គ្រាប់បែក B-52g

យន្តហោះ MK-84 (Mark) គ្រាប់បែក B-52g
លក្ខណបច្ចេកទេសគ្រាប់បែក MK 82
លក្ខណបច្ចេកទេសគ្រាប់បែក MK 84
លក្ខណបច្ចេកទេសគ្រាប់បែក MK 84
 គ្រាប់បែក MK-82
 គ្រាប់បែក MK-82
 គ្រាប់បែក MK-46
ពណ៍នាលក្ខណៈសំគាល់គ្រាប់បែកចង្កោមធុន M46
គ្រាប់បែកចង្កោមធុន M46 (ជាកូនគ្រាប់បែកប្រភេទ DPICM ឬ Dual-Purpose Improved Conventional Munition) មានលក្ខណៈសម្គាល់ និងភិនភាគសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
ប្រភព និងការบรรจุ (Delivery): ជាទូទៅត្រូវបានផ្ទុក និងបាញ់ចេញពីគ្រាប់ផ្លោងកាំភ្លើងធំ (ឧទាហរណ៍ គ្រាប់កាំភ្លើងធំមួយគ្រាប់អាចផ្ទុកកូនគ្រាប់ M46 រហូតដល់រាប់សិបគ្រាប់ ដូចជា ៥៦គ្រាប់) ដែលពេលបាញ់ទៅវាจะបែកធ្លាយពង្រាយកូនគ្រាប់ទាំងនេះចុះមកលើគោលដៅ។
មុខងារពីរយ៉ាង (Dual-Purpose): ត្រូវបានរចនាឡើងដើម្បីបំផ្លិចបំផ្លាញទាំងកងទ័ពមនុស្ស (Anti-Personnel) តាមរយៈការផ្ទុះជារបៀបកំទេចអំបែង និងបំផ្លាញរថពាសដែក ឬយានយន្តយោធា (Anti-Armor) តាមរយៈកម្លាំងទម្លុះទម្លាយទ្រង់ទ្រាយរាងកោណ (Shaped Charge)。
ភាពងាយផ្ទុះ និងហានិភ័យខ្ពស់ (High Sensitivity & Duds):
គ្រាប់ប្រភេទនេះមានភាពងាយរងគ្រោះ និងងាយនឹងផ្ទុះខ្លាំងបំផុតពេលមានការប៉ះពាល់ស្រាលៗ ឬមានរំញ័រតិចតួច。
កូនគ្រាប់ដែលធ្លាក់ចុះមកហើយមិនទាន់ផ្ទុះ (Unexploded Ordnance - UXO) มักจะបន្សល់ទុកជាអន្ទាក់រង់ចាំផ្ទុះ ដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិតកសិករពេលργកកាយដី ឬកុមារដែលច្រឡំគិតថាជាវត្ថុចម្លែក/ប្រដាប់ក្មេងលេង。
ទីតាំងភូមិសាស្ត្រដែលมักជួបប្រទះ៖ ມັກធ្លាក់រាយប៉ាយលើដីចំការ ព្រៃភ្នំ ដំបូលផ្ទះ ដើមឈើ ឬក្នុងទឹក ដែលបង្កការភ័យខ្លាចជាប្រចាំដល់សុវត្ថិភាពជនស៊ីវិលក្នុងតំបន់ប៉ះពាល់。

ពណ៍នាលក្ខណៈសំគាល់គ្រាប់បែកចង្កោមធុន M46 និង របៀប វិធីបាញ់ ប្រភេទទំហំក្បាលគ្រាប់ដែលផ្ទុកគ្រាប់បែកនេះ
គ្រាប់បែកកូនចង្កោមធុន M46 (ជាទូទៅត្រូវបានគេប្រើប្រាស់រួមគ្នាជាមួយគ្រាប់ M42 ក្រោមឈ្មោះថា M42/M46 DPICM) គឺជាគ្រាប់បែកអភិវឌ្ឍន៍សម្រាប់បំផ្លិចបំផ្លាញទាំងកងទ័ពជើងគោក (Anti-personnel) និងរថក្រោះ/រថពាសដែក (Anti-materiel)។
ខាងក្រោមនេះជាការពន្យល់លម្អិតអំពីលក្ខណៈសម្គាល់ វិធីសាស្ត្របាញ់ និងទំហំក្បាលគ្រាប់ដែលផ្ទុក៖

១. លក្ខណៈសម្គាល់ និងរូបរាងរបស់គ្រាប់ M46
រូបរាងស៊ីឡាំង៖ ជាគ្រាប់បែកមានទម្រង់ជាស៊ីឡាំងមូល មានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល ១.៥ អ៊ីញ (1.5 inches)។
ជញ្ជាំងគ្រាប់ក្រាស់រលោង៖ ខុសពីគ្រាប់ M42 ដែលមានជញ្ជាំងគ្រាប់ឆ្លាក់ក្រឡាស្របគ្នាសម្រាប់បំបែកខ្លួន គ្រាប់ M46 មានជញ្ជាំងខាងក្នុងរលោង និងតួខ្លួនក្រាស់ជាង ដើម្បីអាចទាំទ្រនឹងកម្លាំងសម្ពាធ និងការរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំងក្លា នៅពេលដែលវាស្ថិតនៅស្រទាប់ខាងក្រោមគេបង្អស់ក្នុងក្បាលគ្រាប់ផ្ទុក។
សារធាតុផ្ទុះ៖ ផ្ទុកដោយសារធាតុផ្ទុះប្រភេទ Comp A5 ទម្ងន់ប្រហែល ៣០ក្រាម រៀបចំជាទម្រង់ក្បាលគ្រាប់រាងកោណ (Shaped Charge) ដែលអាចជ្រុះទម្លុះដែកពាសដែកបានកម្រាស់ប្រហែល ២.៧៥ អ៊ីញ។
ខ្សែបូទប់លំនឹង (Nylon Ribbon Stabilizer)៖ មានភ្ជាប់មកជាមួយខ្សែបូទ្រីក ឬបូផ្លាស្ទិកនីឡុង ដែលនឹងត្រូវបន្ធូរចេញដើម្បីតម្រង់ទិស និងដោះសោគ្រាប់នៅពេលវាធ្លាក់ចេញពីសំបកក្បាលគ្រាប់ធំ។

២. របៀប និងវិធីសាស្ត្របាញ់ (Firing & Deployment Method)
ប្រព័ន្ធបាញ់បញ្ជូន៖ គ្រាប់ M46 មិនមែនជាគ្រាប់ទម្លាក់ពីយន្តហោះផ្ទាល់មាត់ទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានបាញ់ចេញពីកាំភ្លើងធំ (Artillery Howitzers) ដូចជាកាណុងបាញ់គ្រាប់បែកទំហំ 155មម (155mm M483A1 / M864) ជាដើម។
ដំណើរការផ្ទុះខ្យល់ (Air Burst)៖ នៅពេលគ្រាប់កាណុងធំត្រូវបានបាញ់ចេញ វានឹងហោះទៅដល់គោលដៅកំណត់ ដែលកាណុងមានបំពាក់ក្បាលជន្នាន់ពេល ឬកម្ពស់ (Time/Altitude Fuze) ដើម្បីបញ្ឆេះកងផ្ទុះរុញច្រាននៅផ្នែកខាងមុខ បញ្ចេញគ្រាប់កូនៗ M46 ឱ្យធ្លាក់ចេញពីបាតសំបកកាណុងនៅលើអាកាស។
ការសកម្មភាពគ្រាប់៖ នៅពេលหลุดចេញមកក្រៅ ខ្សែបូទប់លំនឹងនឹងទាញម្ជុលគន្លឹះចេញដោយសារកម្លាំងបង្វិល (Centrifugal force) ធ្វើឱ្យគ្រាប់ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពត្រៀមផ្ទុះ ហើយពេលប៉ះនឹងគោលដៅដី ឬវត្ថុរឹង វានឹងផ្ទុះបង្កើតជាកម្លាំងរុញច្រានទម្លុះរថពាសដែក និងបង្កើតជាកំទេចដែកតូចៗបំផ្លាញថ្មើរជើង។

៣. ប្រភេទ និងទំហំក្បាលគ្រាប់ដែលផ្ទុកគ្រាប់ M46
ប្រភេទក្បាលគ្រាប់ផ្ទុក (Carrier Shells)៖ ជាទូទៅត្រូវបានផ្ទុកនៅក្នុងគ្រាប់កាំភ្លើងធំប្រភេទ DPICM (Dual-Purpose Improved Conventional Munition) ដែលមានទំហំគន្លងកាណុងស្តង់ដារ ១៥៥ មិល្លីម៉ែត្រ (155mm)។

ចំនួនគ្រាប់ក្នុង១ក្បាលគ្រាប់៖ ក្នុងសំបកគ្រាប់កាំភ្លើងធំទំហំ 155មម មួយគ្រាប់ (ឧទាហរណ៍ ធុន M483A1) ផ្ទុកគ្រាប់បែកកូនសរុបចំនួន ៨៨គ្រាប់ ដោយក្នុងនោះគ្រាប់ M46 ត្រូវបានគេរៀបចំដាក់នៅ ៣ជាន់/ស្រទាប់ខាងក្រោមគេបង្អស់ (ដើម្បីធន់នឹងកម្លាំងអុកទង្គិចពេលកាណុងផ្ទុះបាញ់ចេញដំបូង)។

គូសរូបភាព ទំហំ 900 px X 1200 px ពន្យល់ ប្រភេទក្បាល ១៥៥ មម ជាគ្រាប់កាំភ្លើងធំប្រភេទ DPICM (Dual-Purpose Improved Conventional Munition) មាន​ផ្ទុក "គ្រាប់បែកបង្កោម M 46 "ជាភាសាខ្មែរ និង អងគ្លេស ។ រូបភាពរំលេចស្តីពី Cutaways, ជម្រៅរណ្តៅ (Crater Depth), ទទឹងរណ្តៅ (Crater Width), រង្វង់កំទេច Killing Radium, រង្វង់របួសធ្ងន់ និង រង្វង់របូសស្រាល , រង្វង់កំទេចរថក្រោះ រថពាសដែក, រង្វង់កំទេចមានឧបសគ្គបាំង, ចំនួនអំបែងគ្រាប់, ចំនួនគ្រាប់បែក bomblets/ sub ammunition, ចំនួនគ្រាប់បែកបំពាក់ក្នុង គ្រាប់កាំភ្លើងធំ ១៥៥ មម. ។ រូបភាពនេះ មានបញ្ចូលនូវ តម្លៃនាំចូល /១គ្រាប់ និង តម្លៃផលិត /គ្រាប់។

 គ្រាប់បែកចង្កោមធុន M-85
តើគ្រាប់បែកចង្កោមធុន M 85 មានលក្ខណៈបច្ចេកទេសបែបណា? បាញ់ចេញពី អាវុធធុនអ្វី ប៉ន្មានមីលីលីមែត្រ?

គ្រាប់បែកកូនចង្កោមធុន M85 គឺជាគ្រាប់បែកអភិវឌ្ឍន៍ជំនាន់ថ្មីប្រភេទ HEDP (High-Explosive Dual-Purpose) ដែលត្រូវបានរចនាឡើងដោយក្រុមហ៊ុន Military Industries (IMI) របស់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីបំផ្លិចបំផ្លាញទាំងកងទ័ពជើងគោក (Anti-personnel) និងយានយន្តពាសដែក/រថក្រោះ (Anti-tank/Anti-materiel)។

១. លក្ខណៈបច្ចេកទេសរបស់គ្រាប់បែក M85
ប្រព័ន្ធបំផ្ទុះពីរមុខងារ (Dual-Purpose):
មានក្បាលគ្រាប់រាងកោណ (Shaped Charge - HEAT) សម្រាប់ទម្លុះដែកពាសដែករថក្រោះ។
មានតួខ្លួនធ្វើពីដែកថែបក្រាស់រៀបជាวงក្រាត (HE-Frag rings) ដែលឆ្លាក់ចង្អូរខាងក្នុង ដើម្បីបែកខ្ទាតជាអំបែងតូចៗសម្លាប់ និងបំផ្លាញទាហានជើងគោក។
ប្រព័ន្ធបំផ្លាញខ្លួនឯង (Self-Destruct Mechanism - SD): លក្ខណៈពិសេសដ៏លេចធ្លោបំផុតរបស់គ្រាប់ M85 គឺវាមានបំពាក់នូវប្រព័ន្ធកំចាត់ ឬបំផ្លាញខ្លួនឯងដោយស្វ័យប្រវត្តិ ប្រសិនបើគ្រាប់នោះធ្លាក់ចុះទៅហើយមិនទອກ ឬផ្ទុះប៉ះនឹងគោលដៅភ្លាមៗ ដើម្បីកាត់បន្ថយគ្រោះថ្នាក់បន្សល់ទុកជាគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះ (UXO)។
ខ្សែបូទប់លំនឹង (Ribbon Stabilizer): នៅពេលដែលវាត្រូវបានបាញ់ចេញ និងទម្លាក់ពីលើអាកាស ខ្សែបូរស៊ុមនីឡុងនឹងលាតសន្ធឹងដើម្បីទប់លំនឹង និងជួយដោះសោប្រព័ន្ធជន្នាន់ក្បាលគ្រាប់ឱ្យដំណើរការត្រៀមផ្ទុះពេលប៉ះនឹងដី។

២. អាវុធ និងទំហំកាណុងដែលបាញ់ចេញ
គ្រាប់បែកកូនចង្កោម M85 ត្រូវបានផ្ទុក និងបាញ់ចេញពីប្រព័ន្ធអាវុធធុនធ្ងន់សំខាន់ៗដូចជា៖
គ្រាប់កាំភ្លើងធំទំហំ ១៥៥ មិល្លីម៉ែត្រ (155mm Artillery Projectiles): ឧទាហរណ៍ដូចជាគ្រាប់កាណុងធុន M396 ជាដើម ដែលពេលបាញ់ទៅដល់ចម្ងាយគោលដៅ វានឹងផ្ទុះបែកសំបកនៅលើអាកាសដើម្បីទម្លាក់គ្រាប់ M85 ចំនួនរាប់សិបគ្រាប់ចុះមកគ្របដណ្តប់តំបន់គោលដៅ។
ប្រព័ន្ធរ៉ុក្កែត ឬគ្រាប់បែក mortar មួយចំនួន: វាក៏ត្រូវបានគេកែច្នៃប្រើប្រាស់រួមគ្នាជាមួយគ្រាប់រ៉ុក្កែត artillery rockets និងគ្រាប់កាំភ្លើង mortars ធំៗផងដែរ អាស្រ័យលើការរចនាសម្ព័ន្ធក្បាលគ្រាប់ផ្ទុក (Cargo/Carrier Munitions)។

តើវាអាចគ្រាប់ ១៥៥មម ផលិតនៅអាមេរិក តែ M85 ផលិតនៅអ៊ីស្រាអែលទេ?
បាទ គឺពិតជាអាចទៅរួច និងជារឿងដែលកើតមានឡើងក្នុងឧស្សាហកម្មការពារជាតិពិភពលោក។
គ្រាប់កាំភ្លើងធំទំហំ ១៥៥ មម គឺជាសំបកក្បាលគ្រាប់ផ្ទុកខាងក្រៅ (Carrier Projectile) រីឯគ្រាប់ M85 គឺជាគ្រាប់បែកកូនចង្កោម (Submunitions/Bomblets) ដែលគេយកទៅដាក់បញ្ជូលគ្នាមើលទៅលើការរចនា និងតម្រូវការយោធា៖
ប្រភពដើមខុសគ្នា៖
សំបកគ្រាប់កាំភ្លើងធំ ១៥៥ មម អាចត្រូវបានផលិតឡើងដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ឬប្រទេសផ្សេងទៀត (ដូចជាកាណុងប្រភេទ M396 ឬ M483A1)។
ចំណែកឯគ្រាប់បែកកូនប្រភេទ M85 ត្រូវបានរចនា និងផលិតឡើងដំបូងដោយក្រុមហ៊ុន IMI (Israel Military Industries) របស់ប្រទេសអ៊ីស្រាអែល ដែលល្បីល្បាញខាងបច្ចេកវិទ្យាមានប្រព័ន្ធទម្លាក់ខ្លួនឯងបំផ្លាញចោល (Self-Destruct Mechanism) ដើម្បីកាត់បន្ថយគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះ។
ការផ្គុំបញ្ចូលគ្នា (Integration): យោធាប្រទេសជាច្រើន ឬសហរដ្ឋអាមេរិកផ្ទាល់ អាចទិញ ឬអាជ្ញាប័ណ្ណបច្ចេកវិទ្យា (License) យកគ្រាប់កូន M85 របស់អ៊ីស្រាអែល មកដាក់បញ្ចូល (Load) ទៅក្នុងសំបកគ្រាប់កាំភ្លើងធំ ១៥៥មម របស់ខ្លួន អាស្រ័យលើស្តង់ដារ និងតម្រូវការសមរភូមិជាក់ស្តែង។
គូសរូបភាព ទំហំ 900 px X 1200 px ពន្យល់ ប្រភេទក្បាល ១៥៥ មម ជាគ្រាប់កាំភ្លើងធំប្រភេទ DPICM (Dual-Purpose Improved Conventional Munition) មាន​ផ្ទុក "គ្រាប់បែកបង្កោម M85 "ជាភាសាខ្មែរ និង អងគ្លេស ។ រូបភាពរំលេចស្តីពី ប្រទេសផលិត Country Origin ពំនុះកាត់ទទឹង Cutaways, ជម្រៅរណ្តៅ (Crater Depth), ទទឹងរណ្តៅ (Crater Width), រង្វង់កំទេច Killing Radium, រង្វង់របួសធ្ងន់ និង រង្វង់របូសស្រាល , រង្វង់កំទេចរថក្រោះ រថពាសដែក, រង្វង់កំទេចមានឧបសគ្គបាំង, ចំនួនអំបែងគ្រាប់, ចំនួនគ្រាប់បែក bomblets/ sub ammunition, ចំនួនគ្រាប់បែកបំពាក់ក្នុង គ្រាប់កាំភ្លើងធំ ១៥៥ មម។ រូបភាពនេះ មានបញ្ចូលនូវ តម្លៃនាំចូល /១គ្រាប់ និង តម្លៃផលិត /គ្រាប់។

Gemini is AI and can make mistakes.

ហេតុអ្វីបានជា ប្រព័ន្ធទម្លាក់ខ្លួនឯងបំផ្លាញចោល (Self-Destruct Mechanism) ដើម្បីកាត់បន្ថយគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះ មិនដំណើរការ? គេឃើញមាននៅសល់គ្រាប់ M 85 រាប់ម៉ឺនគ្រាប់ដែលមិនផ្ទុះ
ទោះបីជាគ្រាប់បែកកូនចង្កោមប្រភេទ M85 ត្រូវបានបំពាក់នូវប្រព័ន្ធទម្លាក់ខ្លួនឯងបំផ្លាញចោល (Self-Destruct Mechanism - SD) ដើម្បីកាត់បន្ថយអត្រាគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះ (UXO) ក៏ដោយ ក៏ការអនុវត្តជាក់ស្តែងនៅលើសមរភូមិបង្ហាញថា នៅតែមានគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះសល់រាប់ម៉ឺនគ្រាប់។ មូលហេតុចម្បងៗដែលធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធនេះមិនដំណើរការរួមមាន៖
ការប៉ះទង្គិចគ្នា និងការជាប់គាំងក្នុងខ្យល់ (Mid-air Collisions and Entanglement): ពេលដែលគ្រាប់ធំផ្ទុះបោះពង្រាយគ្រាប់កូន M85 ចំនួនរាប់សិបគ្រាប់ចេញព្រមគ្នា គ្រាប់ទាំងនោះมักจะហោះបុកប៉ះទង្គិចគ្នា ឬខ្សែបូទប់លំនឹង (Ribbon Stabilizers) របស់វាអាចพันរុំជាប់គ្នា។ ការប៉ះទង្គិចនេះធ្វើឱ្យខូចខាតដល់យន្តការខាងក្នុង និងរារាំងដំណើរការដោះសោក្បាលជន្នាន់ (Arming sequence) ធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធបំផ្លាញខ្លួនឯងមិនអាចចាប់ផ្ដើមដំណើរការបាន។
លក្ខខណ្ឌភូមិសាស្ត្រ និងដីធ្លីខុសគ្នា (Environmental & Ground Conditions): ការពិសោធន៍ក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ច្រើនតែធ្វើឡើងនៅលើផ្ទៃដីរឹង និងលក្ខខណ្ឌគំរូ។ ប៉ុន្តែនៅលើសមរភូមិពិត គ្រាប់អាចធ្លាក់លើដីភក់ ដីទន់ ទឹក ឬធ្លាក់ចំដើមឈើ មែកឈើ និងស្មៅក្រាស់ ដែលធ្វើឱ្យក្បាលគ្រាប់ខ្វះកម្លាំងអុកទង្គិចគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបញ្ឆេះប្រព័ន្ធប៉ះទិច ឬធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធបំផ្លាញខ្លួនឯងដំណើរការខុសប្រក្រតី។
សម្ពាធបង្វិល និងកម្លាំងផ្ទុះខ្លាំងពេក (Spin Rate and Mechanical Damage): ដោយសារវាត្រូវបាញ់ចេញពីកាណុងកាំភ្លើងធំដែលមានកម្លាំងរុញ និងការបង្វិលយ៉ាងលឿន (Spin) កម្លាំងទាំងនេះអាចបង្កការខូចខាតដល់គ្រឿងបន្លាស់អេឡិចត្រូនិក ឬរ៉ាឌីកាល់ខាងក្នុងរបស់គ្រាប់កូន ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធកំណត់ពេលបំផ្លាញខ្លួនឯង (Self-Destruct Timer) ខូចខាតមុនពេលធ្លាក់ដល់ដី។
កត្តាអាយុកាល និងគុណភាពផលិតផល (Aging and Manufacturing Limitations): គ្រាប់បែកដែលស្តុកទុកយូរឆ្នាំ ឬផលិតក្នុងបរិមាណច្រើនក្នុងពេលមានសង្គ្រាម អាចជួបប្រទះបញ្ហាខ្សោយថាមពលថ្ម (Battery failure) របស់ប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូនិក ឬកំហុសឆ្គងតិចតួចក្នុងការផ្គុំ ដែលធ្វើឱ្យប្រព័ន្ធបំផ្លាញខ្លួនឯងអសកម្មទាំងស្រុងពេលធ្លាក់ចុះទៅ។
ជាលទ្ធផល ទោះបីជាអត្រាគ្រាប់ខូច ឬមិនផ្ទុះ (Dud rate) របស់ M85 ត្រូវបានគេរំពឹងទុកថាមានកម្រិតទាប (ក្រោម ១% ទៅ ២% ក្នុងការសាកល្បង) ប៉ុន្តែនៅពេលដែលចំនួនគ្រាប់កូនត្រូវបានបាញ់ទម្លាក់រាប់លានគ្រាប់ អត្រាភាគរយតូចនោះរួមផ្សំនឹងកត្តាសមរភូមិពិត បានបន្សល់ទុកគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះចំនួនរាប់ម៉ឺនគ្រាប់ដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំងដដែល។


ចុះបើគ្រាប់M85 សម្រាប់កំទេចរថក្រោះ រថពាសដែក តែវាគ្មាន រថយន្ត រថក្រោះ រថពាសដែកដើម្បីបុកប៉ះ បានជាវាមិនផ្ទុះ នេះអាចជាមួលហេតុផ្នែកស៊ើបការណ៍ ផ្នែកឲ្យទីតាំងដែរទេ?
បាទ/ចាស ជាការពិតណាស់! មូលហេតុនៃការមិនផ្ទុះ ឬការខកខានមិនចំគោលដៅ ពេលខ្លះពិតជាអាចបណ្តាលមកពី កំហុសឆ្គងផ្នែកការស៊ើបការណ៍សម្ងាត់ (Intelligence failure) ឬការឱ្យទីតាំងខុស (Target acquisition error) ផងដែរ។
កត្តាពាក់ព័ន្ធនឹងផ្នែកទីតាំង និងការស៊ើបការណ៍ដែលធ្វើឱ្យគ្រាប់ M85 មិនបានបំផ្លាញរថក្រោះ ឬរថពាសដែក អាចពន្យល់បានដូចខាងក្រោម៖
ការវាយតម្លៃទីតាំងគោលដៅខុស (Target Misidentification): ពេលខ្លះ ក្រុមបញ្ជាការយល់ថាទីតាំងនោះមានកងរថពាសដែក ឬរថក្រោះឈរជើង ប៉ុន្តែពេលគ្រាប់ធ្លាក់ចុះមក ជាក់ស្តែងគឺគ្មានរថយន្ត ឬរថក្រោះនៅទីនោះទាល់តែសោះ (ពួកវាបានផ្លាស់ទីចេញ ឬជាព័ត៌មានចាស់)។ ជាលទ្ធផល គ្រាប់បែកកូន M85 ធ្លាក់លើដីទទេ ឬដីភក់ ដែលធ្វើឱ្យក្បាលគ្រាប់រាងកោណ (Shaped Charge) គ្មានឱកាសបានប៉ះចំផ្ទៃដែកពាសដែកដើម្បីបំផ្ទុះទម្លុះនោះទេ។
ការគណនាកម្ពស់ និងពេលវេលាបាញ់មិនទាន់សមស្រប (Improper Fuze/Time Setting): កាំភ្លើងធំ DPICM តម្រូវឱ្យមានការគណនារយៈចម្ងាយ និងពេលវេលាឱ្យបានត្រឹមត្រូវបំផុត ដើម្បីឱ្យក្បាលគ្រាប់ធំ បើកទម្លាក់គ្រាប់កូន M85 នៅចំពីលើក្បាលគោលដៅ។ ប្រសិនបើការឱ្យទីតាំង ឬការកំណត់ម៉ោងបាញ់ខុស (មិនទាន់ដល់ ឬហួសគោលដៅ) គ្រាប់ M85 នឹងត្រូវពង្រាយធ្លាក់ចូលទៅក្នុងព្រៃក្រាស់ ទឹក ឬជ្រលងភ្នំ ដែលកាត់បន្ថយប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបំផ្លិចបំផ្លាញរថក្រោះ ឬកងទ័ព។
ការផ្លាស់ប្តូរទីតាំងរហ័សរបស់សត្រូវ (Dynamic Battlefield / Moving Targets): រថក្រោះ និងរថពាសដែកសម័យទំនើបមានល្បឿនលឿន និងអាចប្តូរទីតាំងបានយ៉ាងលឿន។ ប្រសិនបើទិន្នន័យស៊ើបការណ៍មានភាពយឺតយ៉ាវ (Time-sensitive intelligence lag) ពេលដែលគ្រាប់កាំភ្លើងធំត្រូវបានបាញ់ចេញទៅដល់គោលដៅ រថក្រោះសត្រូវអាចនឹងបើកចេញផុតពីតំបន់នោះបាត់ទៅហើយ ដែលធ្វើឱ្យគ្រាប់ធ្លាក់ខុសទីតាំងគោលដៅយុទ្ធសាស្ត្រ។
សរុបមក ប្រព័ន្ធគ្រាប់បែកចង្កោមត្រូវបានរចនាឡើងសម្រាប់តំបន់ដែលមានកងទ័ព ឬរថពាសដែកប្រមូលផ្តុំគ្នាជាទ្រង់ទ្រាយធំ។ ប្រសិនបើព័ត៌មានទីតាំងពីក្រុមស៊ើបការណ៍មានភាពមិនច្បាស់លាស់ វាមិនត្រឹមតែកាត់បន្ថយប្រសិទ្ធភាពនៃការបំផ្លាញប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងបន្សល់ទុកនូវគ្រាប់មិនទាន់ផ្ទុះរាប់ពាន់គ្រាប់នៅលើទឹកដីដែលគ្មានគោលដៅយោធាទៀតផង។
at

No comments:

Post a Comment

Subscribe to: Post Comments (Atom)