កាំភ្លើងធំ ១៥៥ មម SH-15 howitzer 155 mm

ចូររៀបរាប់តាមលំដាប់លំដោយភារកិច្ច តួរនាទី ការទទួលខុសត្រូវរបស់ ក្រុម ឬយោធិនម្នាក់​អំពី សេនារីយោ នៃការបាញ់កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥ មម ដែលមានគ្រាប់បែកចង្កោម។ ការរៀបរាប់ រួមមានទាំង ក្រុមស៊ើបការណ៍នៅ ជួរមុខ ក្រុមវាស់ចម្ងាយ.....។ យុទ្ធជនម្នាក់ ត្រូវ បញ្ចូលលេខ label number ដើម្បីដឹងថា អ្នកណាធ្វើអ្វី? Who doing what?

Generating​ photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរផុស "សេនារីយ៉ូនៃការបាញ់កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥ មម (គ្រាប់បែកចង្កោម/DPICM) "។  ចូរ បញ្ចូលរូបភាព នូវពត៍មានលំអិតតាមផ្នែកធំៗ ផ្នែកតូចៗ ដូចបានរៀបរាប់មកស្រាប់ដូចជា៖

ការរៀបចំ សេនារីយ៉ូនៃការបាញ់កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥ មម (គ្រាប់បែកចង្កោម/DPICM) តម្រូវឱ្យមានការសហការគ្នាយ៉ាងជាក់លាក់ និងតឹងរឹងបំផុតតាមលំដាប់លំដោយពីផ្នែកខាងមុខ (Frontline) ដល់ផ្នែកខាងក្រោយ (Fire Direction Center និងកាំភ្លើង)។ ខាងក្រោមនេះគឺជាការរៀបរាប់តាមលំដាប់លំដោយនៃភារកិច្ច តួនាទី និងការទទួលខុសត្រូវរបស់ក្រុម ឬយោធិននាក់ៗ ដោយភ្ជាប់ជាមួយ លេខសម្គាល់ (Label Number) ដើម្បីកំណត់ឱ្យបានច្បាស់ថា «នរណាធ្វើអ្វី (Who's doing what)?»។

ការរៀបចំសេនារីយ៉ូនៃការបាញ់កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥ មម (គ្រាប់បែកចង្កោម/DPICM) តម្រូវឱ្យមានការសហការគ្នាយ៉ាងជាក់លាក់ និងតឹងរឹងបំផុតតាមលំដាប់លំដោយពីផ្នែកខាងមុខ (Frontline) ដល់ផ្នែកខាងក្រោយ (Fire Direction Center និងកាំភ្លើង)។

ខាងក្រោមនេះគឺជាការរៀបរាប់តាមលំដាប់លំដោយនៃភារកិច្ច តួនាទី និងការទទួលខុសត្រូវរបស់ក្រុម ឬយោធិននាក់ៗ ដោយភ្ជាប់ជាមួយ លេខសម្គាល់ (Label Number) ដើម្បីកំណត់ឱ្យបានច្បាស់ថា «នរណាធ្វើអ្វី (Who's doing what)?»។

១. ក្រុមស៊ើបការណ៍ និងអង្កេតនៅជួរមុខ (Forward Observer - FO)
ជាភ្នែក និងច្រមុះរបស់កាំភ្លើងធំ មាននាទីស្វែងរកគោលដៅ គណនាទីតាំង និងសុំការបាញ់។
[Label A1] មន្ត្រីសង្កេតការណ៍ជួរមុខ (Forward Observer / FO):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ លួចលាក់សង្កេតការណ៍ កំណត់พิกัด (Coordinates) របស់គោលដៅសត្រូវ វិភាគស្ថានភាព និងបញ្ជូនសំណើរសុំបាញ់ (Call for Fire) មកកាន់មជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជាការបាញ់។
[Label A2] យោធិនជំនួយការសង្កេតការណ៍/ទូរលេខ (FO Assistant / Radio Operator):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ថែទាំឧបករណ៍ទាក់ទង ផ្ទេរព័ត៌មាន និងសារបញ្ជាពី FO ទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជាការបាញ់ (FDC) ឱ្យបានលឿន និងសុវត្ថិភាពបំផុត។

២. ក្រុមវាស់វែង និងទិន្នន័យគោលដៅ (Survey & Meteorological Team)
ធានាថាទីតាំងកាំភ្លើង និងគោលដៅស្ថិតក្នុងប្រព័ន្ធកូអរដោនេតែមួយ ដោយគិតគូរពីកត្តាអាកាសធាតុ។
[Label B1] មន្ត្រីវាស់វែង និងកំណត់ទីតាំង (Artillery Surveyor):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធ GPS យោធា ឬឧបករណ៍វាស់มุมទិស ដើម្បីកំណត់ទីតាំងឈរជើងពិតប្រាកដរបស់គ្រាប់កាំភ្លើងធំ ធានាមិនឱ្យមានការវង្វេងទិស។
[Label B2] យោធិនអุตุนិយមសាស្ត្រ (Meteo Team Member):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ វាស់វែងល្បឿនខ្យល់ សីតុណ្ហភាពខ្យល់ និងសម្ពាធបរិយាកាសនៅស្រទាប់បរិយាកាស ដែលមានឥទ្ធិពលខ្លាំងដល់គន្លងគ្រាប់បែកចង្កោម ១៥៥មម ពេលហោះលើអាកាស។

៣. មជ្ឈមណ្ឌលបញ្ជាការបាញ់ (Fire Direction Center - FDC)
ជាខួរក្បាលក្នុងការគណនាលេខគន្លងគ្រាប់ (Ballistic Computations)។
[Label C1] មេបញ្ជាការ FDC (FDC Chief):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ពិនិត្យសម្រេចលើសំណើរសុំបាញ់របស់ FO សម្រេចជ្រើសរើសប្រភេទគ្រាប់ (គ្រាប់បែកចង្កោម ១៥៥មម) ចំនួនគ្រាប់ និងបញ្ជាឱ្យគណនាទិន្នន័យ។
[Label C2] យោធិនគណនាទិន្នន័យបាញ់ (Computer/Gunner Calculator):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ប្រើប្រាស់កុំព្យូទ័របញ្ជាការបាញ់ ឬតារាងគណនា ដើម្បីបម្លែងพิกัดគោលដៅ ទៅជា มุมកោង (Deflection) និង มุมបាញ់ (Quadrant Elevation) ដោយបូកបញ្ចូលកត្តាអាកាសធាតុ និងការសឹករិចរិលរបស់ลำលង្កា (Tube wear)។

៤. ក្រុមប្រតិបត្តិការកាំភ្លើងធំ (Gun Crew - ស្ថិតក្រោមការបញ្ជាពី FDC)
ជាអ្នករៀបចំ និងផ្ទុះគ្រាប់ទៅកាន់គោលដៅ។ កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥មម ធម្មតាមួយក្រុមមានគ្នាពី ៦ ទៅ ៩ នាក់៖
[Label D1] មេបញ្ជាការកាំភ្លើង (Gun Chief):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ទទួលបទបញ្ជាពី FDC ពិនិត្យមើលការកំណត់ទិសដៅ និងបញ្ជាសមាជិកក្រុមឱ្យបំពេញភារកិច្ចតាមដំណាក់កាល។
[Label D2] អ្នកតម្រង់កាំភ្លើង (Gunner):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ បង្វិលកាណុងកាំភ្លើង និងតម្រង់កម្រិតកម្ពស់ (Elevation & Deflection) ឱ្យត្រូវបបួលលេខដែលទទួលបានពី FDC យ៉ាងសុទ្ធសាធ។
[Label D3] យោធិនត្រួតពិនិត្យគ្រាប់ និងក្បាលផ្ទុះ (Ammunition Specialist):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ពិនិត្យគ្រាប់បែកចង្កោម ១៥៥មម (DPICM - Dual-Purpose Improved Conventional Munition) ពិនិត្យក្បាលផ្ទុះ (Fuze Setting - ភាគច្រើនប្រើប្រភេទ Time Fuze ឬ Point Detonating) ដើម្បីឱ្យគ្រាប់បែកកွဲបែកខ្ចាត់ខ្ចាយនៅអាកាសពីលើគោលដៅ។
[Label D4] អ្នកបញ្ចូនគ្រាប់ និងបញ្ចូលគ្រាប់ (Loader / Rammer Operator):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ លើកគ្រាប់ទម្ងន់ធ្ងន់ ១៥៥មម ដាក់បញ្ចូលក្នុងក្របខណ្ឌរុញគ្រាប់ (Rammer) បញ្ចូលគ្រាប់ទៅក្នុងកាណុង រួចបន្តបញ្ចូលថ្នាំព្យុះ (Propellant Charges) តាមកម្រិតដែល FDC កំណត់។
[Label D5] អ្នកបាញ់ (Firing Member):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ក្រោយពេលទទួលបានបទបញ្ជា "Fire!" ពីមេបញ្ជាការកាំភ្លើង យោធិនរូបនេះធ្វើសកម្មភាពទាញខ្សែបាញ់ (Lanyard) ឬចុចប៊ូតុងបាញ់អគ្គិសនី ដើម្បីបញ្ចេញគ្រាប់ចេញពីកាណុង។

៥. ក្រុមវាយតម្លៃផលប៉ះពាល់ការបាញ់ (Battle Damage Assessment - BDA)
[Label E1] ក្រុមសង្កេតការណ៍ជួរមុខ / ឬយន្តហោះដ្រូន (Drone Operator / FO):
ភារកិច្ច និងការទទួលខុសត្រូវ៖ ក្រោយពេលគ្រាប់បែកចង្កោមធ្លាក់ផ្ទុះខ្ចាត់ខ្ចាយលើគោលដៅ ក្រុមនេះត្រូវប្រើប្រាស់ដ្រូន (UAV) ឬតេឡេស្កុបដើម្បីវាយតម្លៃការខូចខាតរបស់សត្រូវ និងរាយការណ៍ត្រឡប់ទៅវិញថាតើត្រូវបាញ់បន្ថែម ឬយ៉ាងណា។

Generating​ a photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរឆ្លាក់ផុស "  លក្ខណៈបច្ចេកទេស ក្បាលគ្រាប់កាំភ្លើងធំធុន Anatomy of a 155mm Projectile Cutaway  រូបភាពផ្ទាំងនីមួយៗ ច្បាស់ មានពណ៍ធម្មជាតិ ទំហំធំល្មម ដែលមានបញ្ចូលនូវ ការពន្យល់លំអិតន្ថែម ៖ 

1. Key Internal Components គ្រឿងបង្គំផ្នែកខាងក្នុង -Fuse Assembly-Payload Cavity-Forged Steel Body-Rotating Band-Base Configuration
2. Visualization and Modeling Tips គ្រឿងបង្គំផ្នែកខាងក្រៅ -Section Plane-Color Coding-Proportions 

Generating​ a photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរឆ្លាក់ផុស "

វិភាគដំណើរការជាជំហ៊ានៗតាមស្តង់ដាបច្ចេកទេស ដើម្បីយកគ្រាប់គ្រាប់ធុន ១៥៥ មម ពីសមរភូមិ មក ដោះ កាត់ បំបែក រហូតដល់អាចយកទៅ ដាក់តាំង បង្ហាញនៅសារមន្ទីរ។ រូបភាពបញ្ជាក់ពី មូលហេតុ អ្វីបានជាគ្រាប់មិនផ្ទុះ ពេលគេ កាត់គ្រាប់ ឬពុះគ្រាប់ជា ២​ ផ្នែក?

ដំណើរការបម្លែងគ្រាប់កាំភ្លើងធំធុន ១៥៥មម ពីវត្ថុផ្ទុះដ៏គ្រោះថ្នាក់នៅសមរភូមិ ឱ្យក្លាយជាវត្ថុដាក់តាំងបង្ហាញប្រកបដោយសុវត្ថិភាពនៅក្នុងសារមន្ទីរ ត្រូវអនុវត្តតាមស្តង់ដាបច្ចេកទេសរំសាយនិងកែច្នៃគ្រាប់យុទ្ធភណ្ឌ (EOD/Demilitarization Standards) យ៉ាងតឹងរ៉ឹងដូចខាងក្រោម៖
ដំណើរការបច្ចេកទេសជាជំហានៗ

១. ការវាយតម្លៃ និងប្រមូលពីសមរភូមិ (Battlefield Assessment & Recovery)
ការពិនិត្យស្ថានភាព៖ ក្រុមអ្នកជំនាញធ្វើការវិភាគលើប្រភេទគ្រាប់ ស្ថានភាពរចនាសម្ព័ន្ធ និងប្រព័ន្ធបញ្ឆេះ ដើម្បីធានាថាវាអាចដឹកជញ្ជូនបាន។
ការគ្រប់គ្រងសុវត្ថិភាពដំបូង៖ ធានាថាមិនមានការគំរាមកំហែងពីប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូនិក ឬយន្តការបញ្ឆេះស្យុងស្មុគស្មាញឡើយ មុនពេលធ្វើការផ្លាស់ទី។

២. ការដឹកជញ្ជូនដោយសុវត្ថិភាព (Safe Transport)
ដាក់គ្រាប់កាំភ្លើងធំចូលក្នុងប្រអប់ការពារពិសេសដែលមានប្រព័ន្ធទប់រំញ័រ និងគ្រប់គ្រងសីតុណ្ហភាព ដើម្បីដឹកជញ្ជូនទៅកាន់មណ្ឌលរំសាយគ្រាប់ដែលមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់។

៣. ការដកក្បាលឆេះ និងប្រដាប់បំពងផ្ទុះ (Fuse Removal & De-arming)

• ការមួលដកក្បាលគ្រាប់ (Fuse Assembly): ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បញ្ជាពីចម្ងាយ (Remote Tooling) ដើម្បីមួល ឬដកក្បាលឆេះចេញពីផ្នែកខាងមុខនៃតួគ្រាប់ ព្រោះនេះជាផ្នែកដែលមានភាពរសើបខ្លាំងបំផុត។
• ការដកប្រដាប់បំពង (Booster): ដកថែវ ឬគ្រឿងផ្ទុះទ្រទ្រង់កម្លាំងឆេះចេញពីផ្នែកខាងក្នុង ដើម្បីកាត់ផ្ដាច់ខ្សែសង្វាក់នៃការផ្ទុះ។

៤. ការទម្លាក់សារធាតុផ្ទុះ ឬធ្វើឱ្យអសកម្ម (Inerting / Explosive Removal)
ការលាងសម្អាត៖ ប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនបាញ់ទឹកសម្ពាធខ្ពស់ (Water-jet washout) ដើម្បីលាងសម្អាត ឬបូមយកសារធាតុផ្ទុះខាងក្នុង (TNT ឬ Composition B) ចេញពីតួគ្រាប់ទាំងស្រុង ដើម្បីធានាថាវាគ្មានសារធាតុផ្ទុះសេសសល់ (Inert Shell)។

៥. ការកាត់ និងពុះជាពីរ (Sectioning / Cutting)
ប្រើប្រាស់ម៉ាស៊ីនកាត់កម្រិតឧស្សាហកម្មបែបត្រជាក់ (Cold Cutting) ដូចជាម៉ាស៊ីនកាត់ទឹកលាយខ្សាច់សម្ពាធខ្ពស់ (Abrasive Waterjet Cutter) ដើម្បីកាត់តួដែកថែបក្រាស់ (Forged Steel Body) តាមអ័ក្សបណ្តោយដោយមិនបង្កឱ្យមានកម្ដៅខ្លាំង។

៦. ការរៀបចំ និងបញ្ចប់សម្រាប់តាំងបង្ហាញ (Museum Preparation)
លាបថ្នាំការពារច្រែះ និងរៀបចំពណ៌តាមស្តង់ដារបច្ចេកទេស (ពណ៌ដែក ពណ៌សារធាតុផ្ទុះក្លែងក្លាយ និងពណ៌ទង់ដែងនៃប៊ូទីយូម/រនាំងបង្វិល) មុននឹងដាក់តាំងក្នុងទូរកញ្ចក់សុវត្ថិភាព។

មូលហេតុអ្វីបានជាគ្រាប់មិនផ្ទុះ ពេលគេកាត់ ឬពុះគ្រាប់ជា ២ ផ្នែក?

ការដែលគ្រាប់មិនផ្ទុះពេលកាត់ គឺអាស្រ័យលើកត្តាបច្ចេកទេស និងសុវត្ថិភាពសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖

1. ការដកហូតប្រភពឆេះចេញមុន (Removal of Initiators): មុនពេលចាប់ផ្តើមដំណើរការកាត់ ផ្នែកដែលមានភាពរសើបបំផុតគឺ "ក្បាលឆេះ" (Fuse) និង "ប្រដាប់បំពងផ្ទុះ" (Booster) ត្រូវ បានដកចេញរួចជាស្រេច ដែលធ្វើឱ្យគ្រាប់នោះលែងមានមធ្យោបាយអាចចាប់ផ្ដើមប្រតិកម្មផ្ទុះបានទៀតហើយ។
2. ស្ថេរភាពនៃសារធាតុផ្ទុះ (Insensitive High Explosives): សារធាតុផ្ទុះយោធាភាគច្រើន (ដូចជា TNT ឬ Composition B) ត្រូវបានរចនាឡើងឱ្យមានស្ថេរភាពខ្ពស់ណាស់។ វា មិនងាយផ្ទុះ គ្រាន់តែត្រូវកាត់ 鋸 ( sawing) កកិត ឬប៉ះទង្គិចធម្មតានោះទេ។ វាទាមទារឱ្យមាន "រលកគក់ទង្គិចខ្លាំង" (Detonation Wave) ដែលបង្កើតឡើងដោយក្បាលអុជឆេះ ទើបវាអាចផ្ទុះឡើងបាន។
3. ការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសកាត់ត្រជាក់ (Cold Cutting): គេមិនប្រើម៉ាស៊ីនកាត់ដែលបង្កកម្ដៅខ្លាំង (ដូចជាកាំបិតអុជហ្គាស ឬកាត់កម្ដៅអគ្គិសនី) ទេ ព្រោះកម្ដៅអាចជំរុញឱ្យសារធាតុផ្ទុះមានប្រតិកម្ម។ ផ្ទុយទៅវិញ គេប្រើម៉ាស៊ីនកាត់ទឹក (Water-jet) ដែលរក្សាសីតុណ្ហភាពឱ្យនៅត្រជាក់ជានិច្ច។
4. ការលាងសម្អាតសារធាតុផ្ទុះចេញមុន (Emptying the Cavity): ក្នុងករណីភាគច្រើន គេតែងតែសម្អាតសារធាតុផ្ទុះចេញពីខាងក្នុងរួចជាស្រេច មុននឹងយកតួដែកក្រាស់មកកាត់ពុះ ដូច្នេះនៅពេលកាត់ គឺគ្រាន់តែកាត់លើ "ដុំដែកសុទ្ធ" ប៉ុណ្ណោះ គ្មានសារធាតុផ្ទុះនៅសេសសល់ឡើយ។

Generating​ a photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរឆ្លាក់ផុស " ការដកក្បាលឆេះ និងប្រដាប់បំពងផ្ទុះ ទំហំ ១៥៥ មម (Fuse Removal & De-arming) រូបភាពផ្ទាំងនីមួយៗ ច្បាស់ មានពណ៍ធម្មជាតិ ទំហំធំល្មម ដែលមានបញ្ចូលនូវ ការពន្យល់លំអិតន្ថែម ៖ 

មុខងារចម្បង៖ វាដើរតួជា "ខួរក្បាល" និង "អ្នកបញ្ជា" ឱ្យគ្រាប់ផ្ទុះនៅពេល និងកន្លែងដែលបានកំណត់។

ខ្សែសង្វាក់ផ្ទុះ (Explosive Train): ក្បាលឆេះគឺជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃខ្សែសង្វាក់ផ្ទុះ។ នៅពេលវាដំណើរការ វាបញ្ជូនកម្លាំងឆេះបន្តបន្ទាប់គ្នា៖

ឧបករណ៍ចាប់សញ្ញា (Sensor): ក្បាលឆេះមានយន្តការចាប់សញ្ញា (ដូចជាក្បាលប៉ះ, ឧបករណ៍វាស់កម្ពស់, ឬឧបករណ៍កំណត់ពេលវេលា)។ នៅពេលលក្ខខណ្ឌទាំងនោះត្រូវបានបំពេញ (ឧទាហរណ៍ ប៉ះដី) វានឹងចាប់ផ្តើមដំណើរការ។

ម្ជុលឆេះ (Firing Pin): ម្ជុលដែកតូចមួយនឹងត្រូវបញ្ចេញឱ្យទៅវាយចំ "ក្បាលគ្រាប់ឆេះបឋម" (Percussion Cap)។

ក្បាលគ្រាប់ឆេះបឋម (Primer): នេះគឺជាគ្រឿងផ្ទុះតូចមួយដែលមានភាពរសើបខ្លាំងចំពោះការប៉ះទង្គិច។ នៅពេលម្ជុលវាយចំ វាបង្កើតជាអណ្តាតភ្លើង។

ឧបករណ៍ពង្រឹងកម្លាំង (Booster): នេះគឺជាផ្នែកសំខាន់ដែលនៅជាប់នឹងផ្នែកខាងក្រោមនៃក្បាលឆេះ។ អណ្តាតភ្លើងពី Primer នឹងធ្វើឱ្យ Booster ផ្ទុះ។ Booster បង្កើតជាកម្លាំងរលកគក់ទង្គិចខ្លាំង ដែលចាំបាច់ដើម្បីធ្វើឱ្យ "មេគីប" ឬ "សារធាតុផ្ទុះមេ" (Main Explosive Charge) នៅក្នុងតួគ្រាប់ផ្ទុះទាំងស្រុង។

កន្លែងមូលដោះយកគីប

យន្តការ៖ តួក្បាលឆេះ (Fuse Body) ត្រូវបានរចនាឡើងដោយមាន វីស (screw threads) នៅផ្នែកខាងក្រោម។ វីសនេះត្រូវគេមួលចូលទៅក្នុងរន្ធតួគ្រាប់កាំភ្លើងធំ។

ការដកហូត (Demilitarization): នៅក្នុងដំណើរការសុវត្ថិភាព គេប្រើ ឧបករណ៍បញ្ជាពីចម្ងាយ (Remote Tooling) ដូចដែលបានបង្ហាញក្នុងរូបភាពទី ៣ ដើម្បីមួលដកក្បាលឆេះទាំងមូលចេញពីតួគ្រាប់។ នេះគឺជាជំហានសំខាន់បំផុត ដើម្បីធ្វើឱ្យគ្រាប់នោះលែងជាគ្រាប់ដែលអាចផ្ទុះបានទៀត ព្រោះក្បាលឆេះគឺជាប្រភពតែមួយគត់ដែលបញ្ជាឱ្យមេគីបផ្ទុះ។

Generating​ a photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរឆ្លាក់ផុស " ឧបករណ៍ដកក្បាលឆេះ និងប្រដាប់បំពងផ្ទុះ ទំហំ ១៥៥ មម (Fuse Removal & De-arming) រូបភាពផ្ទាំងនីមួយៗ ច្បាស់ មានពណ៍ធម្មជាតិ ទំហំធំល្មម ដែលមានបញ្ចូលនូវ ការពន្យល់លំអិតន្ថែម៖ឧបករណ៍ដោះគ្រាប់ពីចម្ងាយ (Remote EOD Tooling / Disrupter ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា EOD Disruptor / De-armer) គឺជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសយោធាដ៏មានអានុភាព និងមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយកងកម្លាំងជំនាញរំសាយគ្រាប់យុទ្ធភណ្ឌ (EOD) ដើម្បីបំផ្លិចបំផ្លាញ កាត់ផ្ដាច់ ឬដកហូតសមាសធាតុគ្រោះថ្នាក់ (ជាពិសេសក្បាលគ្រាប់ ឬ Fuse) ពីចម្ងាយដោយមិនចាំបាច់ឱ្យមនុស្សទៅប៉ះផ្ទាល់ឡើយ។

Generating​ a photorealistic ទំហំ scale 900px X 1100px ចំណងជើងអក្សរឆ្លាក់ផុស " ឧបករណ៍ដកក្បាលឆេះ និងប្រដាប់បំពងផ្ទុះ ទំហំ ១៥៥ មម (Fuse Removal & De-arming) រូបភាពផ្ទាំងនីមួយៗ ច្បាស់ មានពណ៍ធម្មជាតិ ទំហំធំល្មម ដែលមានបញ្ចូលនូវ ការពន្យល់លំអិតន្ថែម៖ឧបករណ៍ដោះគ្រាប់ពីចម្ងាយ (Remote EOD Tooling / Disrupter ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា EOD Disruptor / De-armer) គឺជាឧបករណ៍បច្ចេកទេសយោធាដ៏មានអានុភាព និងមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់ ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយកងកម្លាំងជំនាញរំសាយគ្រាប់យុទ្ធភណ្ឌ (EOD) ដើម្បីបំផ្លិចបំផ្លាញ កាត់ផ្ដាច់ ឬដកហូតសមាសធាតុគ្រោះថ្នាក់ (ជាពិសេសក្បាលគ្រាប់ ឬ Fuse) ពីចម្ងាយដោយមិនចាំបាច់ឱ្យមនុស្សទៅប៉ះផ្ទាល់ឡើយ។

ខាងក្រោមនេះគឺជាការពន្យល់លម្អិតអំពីលក្ខណៈបច្ចេកទេស ប្រទេសផលិត និងតម្លៃទីផ្សារ៖

១. ការបរិយាយ និងលក្ខណៈបច្ចេកទេស (Technical Specifications)

ឧបករណ៍នេះជាទូទៅមានរាងជា បំពង់កាណុងខ្នាតតូច (ស្រដៀងនឹងកាំភ្លើងខ្លី ឬកាណុងបាញ់ទឹកសម្ពាធ) ដែលត្រូវបានម៉ោនភ្ជាប់ទៅនឹង យន្តការមនុស្សយន្ត EOD (EOD Robot) ឬ ទขาตั้งដែកបញ្ជាពីចម្ងាយ (Remote Stand)។

គោលការណ៍ដំណើរការ៖ វាប្រើប្រាស់គ្រាប់រំសាយថាមពលអគ្គិសនី ឬកាប៉្សុលគីមី ដើម្បីបាញ់ទម្លាក់ទឹកក្នុងល្បឿនលឿនខ្លាំង (Water-shot) កាំបិតដែកកាត់ (Blade) ឬគ្រាប់ដែកថែប (Solid/Frangible Projectile) ក្នុងទិសដៅជាក់លាក់មួយ។

សមាសធាតុសំខាន់ៗ៖

បំពង់កាណុង (Barrel): ភាគច្រើនធ្វើពីដែកអ៊ីណុក (Stainless Steel) ឬទីតាន៉ូមកម្រិតខ្ពស់ អាចទცხនាប់សម្ពាធបានដល់ជាង 20,000 psi។

ប្រព័ន្ធតម្រង់ទិសឡាស៊ែរ (Laser Aiming System): ជួយឱ្យប្រតិបត្តិករមើលឃើញ និងតម្រង់ចំណុចប៉ះចំគោលដៅ (ដូចជាគល់ក្បាលគ្រាប់ ១៥៥មម) ได้อย่างแม่นยำ។

ប្រព័ន្ធរំសាយរំញ័រ (Recoil Mitigation System): បន្សាបកម្លាំងថយក្រោយ ដើម្បីកុំឱ្យប៉ះពាល់ដល់រ៉ូបូត ឬជើងទម្រ។

ខ្នាតទំហំប្រដាប់បាញ់៖ មានตั้งแต่ខ្នាតតូច 12-gauge, 20មម, 30មម រហូតដល់ខ្នាតធំ 40មម ឬ .50 Caliber ដែលស័្កសមនឹងការកាត់ផ្ដាច់ក្បាលគ្រាប់កាំភ្លើងធំធុនធ្ងន់។

២. ប្រទេសផលិតសំខាន់ៗ (Manufacturers & Origin)

ឧបករណ៍ EOD Disruptor ត្រូវបានផលិតឡើងដោយក្រុមហ៊ុនបច្ចេកទេសការពារជាតិធំៗលើពិភពលោក រួមមាន៖

សហរដ្ឋអាមេរិក (USA): ក្រុមហ៊ុនល្បីៗដូចជា VADUM និងឧបករណ៍ស្តង់ដារយោធា PAN (Projected Allied Net/Plates) Disruptor។

ចក្រភពអង់គ្លេស (United Kingdom): ក្រុមហ៊ុន Richmond Defence Systems (RDS) និង NIC Instruments ដែលល្បីល្បាញខាងប្រព័ន្ធកាណុងកាត់ និងរំសាយគ្រាប់ប្រភេទ Mamba, Viper, និង Cutlass។

៣. តម្លៃប្រហាក់ប្រហែល (Estimated Price)

តម្លៃរបស់ឧបករណ៍ទាំងនេះខុសគ្នាទៅតាមកម្រិតបច្ចេកទេស ប្រភេទชุดឧបករណ៍ (Kit) និងគ្រឿងបន្លាស់ឧបសម្ព័ន្ធ៖

ชุดឧបករណ៍កម្រិតស្តង់ដារ (Basic/Standard Disrupter Kit ដូចជា PAN Kit): មានតម្លៃចាប់ពី ៥,០០០ ដុល្លារ ដល់ ៨,៥០០ ដុល្លារអាមេរិក (រួមបញ្ចូលទាំងបំពង់កាណុង ជើងទម្រ និងគ្រាប់រំសាយមូលដ្ឋាន)។

ชุดឧបករណ៍កម្រិតខ្ពស់បំពាក់លើរ៉ូបូត (Advanced Robotic Disrupter System): ប្រព័ន្ធទំនើបដែលអាចបាញ់ច្រើនគ្រាប់ក្នុងពេលតែមួយ (Multi-shot) ភ្ជាប់ជាមួយប្រព័ន្ធឡាស៊ែរ និងប្រព័ន្ធបញ្ជាពីចម្ងាយស្វ័យប្រវត្ត មានតម្លៃចាប់ពី ១០,០០០ ដុល្លារ ដល់ជាង ៣០,០០០ ដុល្លារអាមេរិក អាស្រ័យលើកញ្ចប់កិច្ចសន្យាការពារជាតិ។ 

ជាប្រព័ន្ធយន្តយុទ្ធ FCS Mounted Combat System (MCS) (formerly FCS BLOS) ដែលទំនើបបំផុតរបស់ សកលលោក ដោយសារ​ (1) កន្លងមក ប្រព័ន្ធយន្តយុទ្ធបែបនេះ មានបំពាក់ ក្បាលគ្រាប់ត្រឹមកម្រិត ១០៥ មម​ទៅ ១២០ មម សម្រាប់ប្រតិបត្តិការសឹកជើងគោក ចំណែក កាំភ្លើងផ្លោង SH-15  howitzer របស់ ចិនបំពាក់ដល់កម្រិត ១៥៥ មម (2) ព្រមជាមួយ ប្រព័ន្ធអាវុធការពារអាកាសផងដែរ គឺអាវុធ ១២,៧ មម ។ (3) អ្វីដែលកាន់តែអស្ចារ្យ ល្បីល្បាញថែមទៀតនោះ គឺដូចដែល យោធាបាគីស្ថានបានអះអាងថា វាមានលទ្ធភាព បាញ់គ្រាប់នុយន្លេអ៊ែរ Capable Nuclear Attack ដោយសារ គ្រាប់នុយក្លេអែ គឺមាន ទំហំ ១៥៥ មម ដូចគ្នាដែ។ កាំភ្លើងផ្លោង SH-15  howitzer មានសមត្ថភាពប្រយុទ្ធចម្ងាយជិតមើលឃើញ និង ចម្ងាយឆ្ងាយមើលមិនឃើញ ( BLOS/ LOS = Beyond Line of Sight- Light Of Sight) ។

ប្រភេទ 155mm towed howitzer GHN-45 of the Royal Thai Marines កងទ័ពជើងទឹក ថៃ

 ជាប្រភេទ អាវុធ ដែលមាន សមត្ថភាព ការពារខ្លួន សមត្ថភាពវាយលុកខ្មាំង ចម្ងាយ ៥៣ គម សមត្ថភាព រុលទៅមុខក្នុងល្បឿនលឿន ៩០ គម/ ៉ម៉ និង ក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយ ៦០០ គម ។ កម្រិតផ្លាស់ទីរុលចូលទៅមុខ Mobility ធ្វើបានរហ័ស លឿន ដោយសារមានទំងន់តែ ២៥ តោន គឺ ស្រាលជាង រថក្រោះ ៤០ តោន ដូច្នេះ អាចឲ្យវារត់បានលឿន និងអាចដឹកជញ្ជូនតាម យន្តហោះងាយស្រួល សម្រាប់់យន្តហោះដឹកចំណុះ ៦០ តោន ។ កម្រិតការពារខ្លួន Protection មេបញ្ជាការ និង អ្នកបើកបរ នៅខាងមុខ ដែល យុទ្ធជន ៣ នាក់ នៅខាងលើអាចបាញ់ការពារខ្លួន។

កាំភ្លើងផ្លោង SH-15  howitzer មានលក្ខណៈបច្ចេកទេសដូចតទៅ

• ផលិត ឆ្នាំ ២០១០ នៅប្រទេសចិន
• តម្លៃ ២.១ លានដុល្លា/គ្រឿង ( ប៉ាគិស្ថាន)
• ទម្ងន់សរុប ២៥ តោន ឬ  ២៨ តោន
• ទម្ងន់កាំភ្លើងធំ ១៣,៥ តោន
• យុទ្ធជន ០៥ នាក់
• អាវុធធុន ១២,៧ មម ចំនួន ០១ ដើម
• អាវុធធុន ១៥៥   ចំនួន ០១ ដើម
• ល្បឿនបាញ់ ៤ ទៅ ៦ គ្រាប់ / នាទី
• ឡើងចំណោទ ៦០ ដេក្រ
• ចុះចំណោត ៤០ ដេក្រេ
• ទទឹង ៣ មែត្រ
• កំពស់ ៣ មែត្រ
• Automatic fire control system ប្រព័ន្ធបញ្ជាបាញ់ស្វ័យប្រវត្តិ
• Combined Navigation system ប្រព័ន្ធផ្កាយរណប
• Protection /  positioning and targeting systems ប្រព័ន្ធការពារខ្លួន (រាដាចាប់សម្លេងគោលដៅ)
• Deployment and redeployment time, ល្បឿងចល័ត និង ការដកថយ
• Vehicle System ប្រព័ន្ធជើងទម្រ
• Armament System ប្រព័ន្ធច្រកគ្រាប់
• Gun Drive System ប្រព័ន្ធលើក ដាក់ គ្រាប់
• Mounting structure system ប្រព័ន្ធវាស់មុំចល័ត
• Communication System ប្រព័ន្ធទំនាក់ទំនង

កាំភ្លើងផ្លោង SSPH Primus ផលិតនៅ សាំងហ្គាពួ ផលិតឆ្នាំ ១៩៩៦ ចំនួនជាង ២០០០ គ្រឿង ទម្ងន់ ២៨ តោន ប្រើប្រាស់ប្រតិបត្តិករ ៤ នាក់ គឺ 4 (Commander, Driver, Ammo Loader, Charge Loader) បាញ់គ្រាប់ ១៥៥ មម ចម្ងាយបាញ់ ៣០ គម ជាប្រភេទ កាំភ្លើងផ្លោងស្វ័យប្រវត្តិបាញ់

ការវិភាគអំពី កាំភ្លើងធំ អ្នកជំនាញវិភាគលើចំណុចមួយចំនួនដូចខាងក្រោម៖

155mm M107 HE Technical Specifications

• Weight with Fuze 95 lbs. (43.2 kg)
• Length without Fuze 23.9 in. (607 mm)
• Body material Forged steel
• Color Olive Drab with yellow markings
• Explosive Fill Comp B, 14.6 lbs. (6.6 kg)
• Packaging Wooden Pallet of 8 Projectiles

ប្រភេទគ្រាប់បាញ់

• High-Explosive Extended-Range Full Bore Base-Bleed Rocket-Assisted (HE ERFB-BB-RA) projectile.
• GP155 laser homing projectile,
• GP155B satellite guided projectile, and 
• the GP155G terminally guided top attack projectile.
• ចំនួនគ្រាប់ ២០ ទៅ ៤០ គ្រាប់  Ammunition 20 or 40 shells
• ល្បឿនបាញ់ ៤ ទៅ ៦ គ្រាប់ / នាទី Rate of fire 4 to 6 rpm

អំពីគ្រាប់ ១៥៥ មម

ចេញផ្សាយលើកទី ១ ថ្ងៃទី ១៨ មិថុនា ២០១២ Thailand Cluster bomb សង្រ្គាម ព្រំដែន កម្ពុជា ថៃ'.គ្រាដែលកងទ័ពថៃ ប្រើកាំភ្លើងធំធុន ១៥៥ មម ផលិត ដោយក្រុមហ៊ុន​បារាំង អាហ្រ្វិកខាងត្បូង បាញ់គ្រាប់ ១៥៥ មម ជាប្រភេទគ្រាប់បែកចង្រ្កោម ចូលតំបន់ ប្រាសាទ ព្រះវិហារ និង តំបន់ក្បែរខាង។ ការបាញ់ មានចម្ងាយ ៣០ គម កំពស់គ្រាប់ផ្ទុះ លើអាកាស ២០០ មែត្រ បង្កើតជា អំបែងគ្រាប់គ្រាប់បែក ចង្រ្កោមប្រឆាំង មនុស្ស ឬ ប្រឆាំង ថ្មើរជើង Anti Infantry force.

ទាក់ទងបញ្ហាមានការប្រឆាំង រឿងដែល ទ័ពអាមេរិក បញ្ជូនគ្រាប់បែកចង្កោមឲ្យ អ៊ុយក្រែន ថាជារឿងខុសច្បាប់ផង ជារឿងដែលនាំឲ្យ អ៊ុយក្រែនជួបវិបត្តិក្នុងការដោះគ្រាប់មីនផងនោះ យើងសួមលើកយកការវិភាគ មួយជាសច្ចៈភាព ដែនថា អាមេរិក អ៊ុយក្រែន រុស្សី មិនមែនជា ហត្ថលេខីនៃ សន្ធិសញ្ញា Cluster Bomb ឡើយ។ ខាង អ៊ុយក្រែន គេបានលើកឡើងរឿងដែលថា រុស្សី ប្រើប្រាស់ គ្រាប់បែកចង្កោម ធុន Smerch 30 or BM-27 ហេតុអ្វី អន្តរជាតិមិន ហាមឃាត់? ចំណែក អ៊ុយក្រែន ប្រើប្រាស់ គ្រាប់បែក បង្កោមធុន MIMARS របស់ អាមេរិកដែរ ហេតុអ្វី អន្តរជាតិ មិនស្រែក ហាមឃាត់? បើយោងតា Kyiv Post គេផ្សាយថា គ្រាប់បែក គ្រាប់បែកចង្កោម HIMARS តម្លៃ ៨០,០០០ ដុល្លា/គ្រាប់ ដែលតម្លៃធម្មតា គឺ ១១០,០០០ ដុល្លា/គ្រាប់ គឺជាតម្លៃខ្ពស ខណៈគ្រាប់បែកចង្កោមធម្មតា ធុន ១៥៥ មម តម្លៃ ត្រឹមតែ ៥០០ ដុល្លា ទៅ ៣០០០ ដុល្លា/គ្រាប់។ នេះជា មូលហេតុ ដែល អ៊ុយក្រែន បញ្ជាទិញ គ្រាប់បែក ចង្កោម ៕

កាំភ្លើងផ្លោង SH-15 howitzer

ប្រភេទកាំភ្លើងធំធុន 155mm towed howitzer GHN-45 of the Royal Thai Marines

កាំភ្លើងផ្លោង SH-15 howitzer 155 mm