១. ព័ត៌មានទូទៅ និងកាលបរិច្ឆេទ (General Information & Calendar Systems)
កាលបរិច្ឆេទនៃទឹកដី និងដែនអធិបតេយ្យភាពសៀមក្នុងឆ្នាំ ១៨០៥ ត្រូវបានបង្ហាញតាមប្រព័ន្ធប្រតិទិនចំនួន ៤ ខុសគ្នា៖
- Anno Domini (AD): 1805 AD
- Buddha Sakarat (BE): 2348 BE
- Chula Sakarat (CS): 1167 CS
- Rattanakosin Sok (RS): 24 RS
ក. អាណាចក្រស្នូល និងទឹកដីចំណុះផ្ទាល់
Kingdom of Rattanakosin: KING Rama I, LORD Drabsservan / KING Nomsr... CCC M2X Meethayota Chatslas
- Kingdom of Chiang Mai: Mabs Erp Hog / KING Pian Kerrama Micheuth I, LORD Amoru
- Kingdom of Lampang: Ng Aromg / KING Guur-ing ?
- Kingdom of Vyang Chan (Vientiane): Baey Srithange Bei / KING Sothar-Kavet I, LORD Anooung
- Kingdom of Luang Phrabang: Bhaep Sudio-crun Owongsay-Kaymong / KING Anou-thg ?
- Kingdom of Champassak: Iparpe Inernferrons / KING Vchaurt of Kanyoweng LORD. Fey Fra
- Principality of Lamphun: Ra Thangn / PRINCS Slorth Anenilan
- Principality of Phuah: Mour-lockae / PRINCE Saucanta Souvama Ceman, LORD Hai
- Principality of Chiang Tung: Tie Hasery / PRINCE KACANT uoder Chiang Mw-merst roln
- Principality of Phuattimat: Noa-asa-Duan / PRINCE Fhu-Ivu-Tian
- Duchy of Nakhon Satchasima: abacbcnumand / DUKE Touma
- Duchy of Nakhon Si Thammarat: abacbcnumandi / Duko Mhul
- Principality of Phutthimat: AniO Jeene Chen Trangoan
- Kingdom of Besut: Duu-bd-640-sopar-syfid / Almic- Teiieu Tedhct Kadu Sav
- Sultanate of Kalantan: Suttio-te Munnomar !
- Sultanate of Syburi: Anntud Tajuddın Tatim Shat M
- Sultanate of Trangganu: Ahnsn Tigdon Ihar II
- Sultanate of Sybuidia: KING Chony Sharhan Ni., LObd Ang-Char. II
នៅលើផែនទី ដែនដីទាំងនោះត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជា ៥ ប្រភេទធំៗ៖
- Siamese Domain (ទឹកដីសៀមផ្ទាល់ - ពណ៌ទឹកក្រូច/ក្រហម)
- Dependent State (រដ្ឋចំណុះ - ពណ៌ខៀវខ្ចី)
- Territory Division (ការបែងចែកទឹកដី - ពណ៌ទឹកប្រាក់/ស្វាយ)
- Vassal Domain (ដែនដីសាមន្តរដ្ឋ - ពណ៌បៃតង)
- Dual Suzerainity (ដែនដីក្រោមអធិរាជភាពរួម - ពណ៌ស្វាយទន់)
យោងតាមផែនទីប្រវត្តិសាស្ត្រឆ្នាំ ១៨០៥ និងទិន្នន័យដែលមានស្រាប់ ដែនដី Siamese Domain (ទឹកដីសៀមផ្ទាល់ ដែលសម្គាល់ដោយពណ៌ទឹកក្រូច/ក្រហម) ស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងដាច់ខាតនៃព្រះរាជាណាចក្ររតនក្សិន្ត្រ (Kingdom of Rattanakosin)។ ខាងក្រោមនេះគឺជាព័ត៌មានលម្អិតបែបអ៊ីនហ្វូហ្ຣាហ្វិក (Infographic Data)៖
ព្រះមហាក្សត្រស្នូល៖
Kingdom of Rattanakosin: ព្រះបាទពុទ្ធយ៉ូហ្វាจุฬาโลก (Rama I) / LORD Drabsservan ឬ Nomsr... CCC M2X Meethayota Chatslas
២. ការបែងចែករដ្ឋបាលទឹកដីសៀមផ្ទាល់ (Administrative Division)
នៅលើផែនទី ទឹកដីសៀមផ្ទាល់ (Siamese Domain) គ្របដណ្តប់លើតំបន់កណ្តាល និងតំបន់យុទ្ធសាស្ត្រសំខាន់ៗ រួមមាន៖
តំបន់រាជធានី និងខេត្តជុំវិញ៖ តំបន់បាងកក (Bangkok) និងតំបន់រតនក្សិន្ត្រកណ្តាល ដែលគ្រប់គ្រងផ្ទាល់ដោយរាជការកណ្តាល។
មណ្ឌលរដ្ឋបាលខេត្ត និងទីក្រុងសំខាន់ៗ៖
តំបន់គ្រប់គ្រងផ្ទាល់លើក្បាលលំហូរទន្លេមេគង្គ និងតំបន់ទំនាបកណ្តាល។
ក្រុង ឬខេត្តសំខាន់ៗដែលមានតំណែងមន្ត្រីអភិបាលរដ្ឋបាល (Governors) ចាត់តាំងដោយព្រះមហាក្សត្រសៀមផ្ទាល់។
៣. ប្រជាជន និងជនជាតិនានា (Population & Ethnic Groups)
ក្នុងនាមជាស្នូលនៃអាណាចក្រសៀមនៅឆ្នាំ ១៨០៥ ប្រជាសាស្ត្រ និងជនជាតិក្នុងដែនដីនេះមានភាពចម្រុះ ប៉ុន្តែត្រូវបានចាត់ចែងក្រោមរចនាសម្ព័ន្ធអំណាច కేនដីសៀម៖
ជនជាតិភាគច្រើន (Main Population): ជនជាតិថៃ (Siamese/Thai) ដែលកាន់កាប់អំណាចនយោបាយ និងរដ្ឋបាល។
ជនជាតិ និងក្រុមភាសាដទៃទៀត៖
ក្រុមជនជាតិភាគតិចក្នុងតំបន់ខ្ពង់រាប និងតំបន់ព្រំប្រទល់។
ជនជាតិឡាវ និងខ្មែរមួយចំនួនដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ប្រទាក់ក្រឡា ឬស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងផ្ទាល់នៃរដ្ឋបាលកណ្តាលសៀម។
សហគមន៍ពាណិជ្ជករអន្តរជាតិ និងជនបរទេស (ដូចជាជនជាតិច、ចិន និងពាណិជ្ជករមកពីលោកខាងលិច ដែលមករកស៊ីនៅតំបន់កំពង់ផែ និងបាងកក)។
Central Thailand សៀម Siam
Central Thailand សៀម Siam
- 1SukhothaiSukhothai Province (Lower North Region)🇹🇭 Thailand
- 2Möng Hsu / Möng SangMong Hsu Township, Loilem District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 3Möng NawngMong Nawng, Kehsi Township (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 4Möng NaiMong Nai Township, Langkho District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 5Möng PanMong Pan Township, Langkho District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 6Kenglon / KenglönKehsi Township area (Central Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 7Möng KüngMong Kung Township, Loilem District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 8LaihkaLaihka Township, Loilem District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 9Möng PawnMong Pawn, Loilem District (Southern Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 10MawkmaiMawkmai Township, Langkho District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 11HopongHopong Township, Taunggyi District (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 12NamhkokRelocated into the modern Taunggyi District cluster🇲🇲 Myanmar
- 13WanyinIncorporated into Southern Shan State administrative zones🇲🇲 Myanmar
- 14HsatungHsihseng Township region, Pa-O Zone (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 15MawSmall historical fiefdom integrated into modern Shan borders🇲🇲 Myanmar
- 16KyawkkuYwangan Township area, Danu Self-Administered Zone🇲🇲 Myanmar
- 17PangtaraPindaya Township, Danu Zone (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 18PoilaPart of the modern western Shan plateau townships🇲🇲 Myanmar
- 19HsamönghkamKalaw Township area (Western Shan State highlands)🇲🇲 Myanmar
- 20YawnghweNyaungshwe Township (Inle Lake Basin, Taunggyi District)🇲🇲 Myanmar
- 21LoilongPinlaung Township area, Pa-O Zone (Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 22Sa-koiPekon Township border region (Southern Shan State)🇲🇲 Myanmar
- 23Möng PaiPekon (Mobye) Township, touching the Kayah State border🇲🇲 Myanmar
- 24HsawnghsupThaungdut, located along the Chindwin River (Sagaing Region)🇲🇲 Myanmar
Focusing strictly on the Siamese as a distinct historical and localized ethnic group—rather than the broader modern national identity of "Thai" or the massive "Tai" ethno-linguistic family—uncovers a unique, localized ethnogenesis.
To look at the Siamese strictly through this specific lens, they are best understood as the Central Thais (Khon Phak Klang), centered historically in the lush, alluvial Chao Phraya River basin.
Wikipedia
1. The Siamese Ethnogenesis (The Melting Pot)
While the ancestral "Tai" peoples migrated southward from southern China and northern Vietnam around the 8th to 10th centuries, the Siamese did not emerge as a distinct group until these migrants reached the Central Plains of modern-day Thailand.
The Siamese are an indigenous blend of:
Tai Migrants: Who brought the foundational Southwestern Tai linguistic structure.
Indigenous Mon and Khmer Populations: Who had inhabited the Chao Phraya valley for millennia under civilizations like Dvaravati and Lavo.
Britannica
Through centuries of cohabitation, intermarriage, and cultural exchange, the Siamese absorbed Mon-Khmer agricultural techniques, court traditions, vocabulary, and Theravada Buddhist practices. This distinct synthesis set them apart from their northern cousins (the Lanna or Lao).
Wikipedia
2. "Siam" as an Exonym vs. Endonym
Historically, the people we call Siamese rarely used that word for themselves in daily life.
The Foreign Label: "Siam" (or Syam) is an ancient term found in 7th-century Khmer inscriptions and later used by the Chinese (Xian) and Europeans. It likely derived from a Sanskrit word meaning "dark" or a Mon word meaning "stranger."
ResearchGate+ 1
The Native Label: The people themselves historically preferred Thai or Tai Noi ("Little Tai"), referring to their realm as Mueang Thai or Krung Sri Ayutthaya.
Wikipedia
However, in historical diplomacy and ethnography, "Siamese" became the definitive term for the specific people who ran the Ayutthaya, Thonburi, and Rattanakosin (Bangkok) kingdoms.
3. Siamese vs. Tai vs. Thai
To keep the distinctions sharp, we can look at how these three tiers operate:
GroupScope & DefinitionGeographic FocusTai The overarching ethno-linguistic family. Includes the Shan of Myanmar, the Lao, the Zhuang of China, and the Dai of Yunnan. Southern China & Northern Mainland Southeast Asia
Siamese The specific, historical group born from the blending of Tai, Mon, and Khmer cultures in the central river plains. The Chao Phraya River Basin (Central Thailand)
Thai A modern political and national identity established in the 20th century to unite various regional ethnicities (Siamese, Lanna, Isan/Lao, Southern Thai, and Thai-Chinese) under one flag.
Based on the historical Khmer-captioned map provided, the labels represent ancient kingdoms, principalities, and territories across Mainland Southeast Asia that either predated, interacted with, or fell under the tributary sphere of the Siamese kingdoms (particularly Ayutthaya and the early Rattanakosin era).
The map's bottom caption explicitly notes these as "ancient states in the territory of Thailand and neighboring lands before the establishment of the Kingdom of Siam at Ayutthaya."
Here is the historical chronology of these 14 territories, ordered from their earliest historical foundations and prominent eras:
1. Pagan / Bagan (พุกาม) — Region 13
Timeline: c. 849 – 1297 CE
Significance: Centered in modern-day Myanmar, Pagan was the first empire to unify the Irrawaddy valley. It heavily influenced the western borders of the early Tai chiefdoms before fragmenting under Mongol invasions in the late 13th century.
2. Lavo (ละโว้) — Region 10 (Early Era)
Timeline: c. 7th Century – 1350 CE
Significance: A highly influential Mon-Khmer culture centered around Lopburi in the Central Plains. Long before Ayutthaya was built, Lavo was a major power that heavily influenced early Siamese language, administration, and religion. It later merged directly into the founding of Ayutthaya.
3. Tambralinga / Nakhon Si Thammarat (นครศรีธรรมราช) — Region 8
Timeline: c. 10th – 14th Century CE
Significance: An ancient maritime kingdom on the Malay Peninsula. Originally influenced by Srivijaya and the Khmer, it transitioned into an independent Theravada Buddhist hub before becoming a powerful vassal state under Sukhothai and later Ayutthaya.
4. Angkor / Cambodia (นครวัด - นครธม) — Region 5
Timeline: 802 – 1431 CE
Significance: The Khmer Empire dominated most of mainland Southeast Asia, including the Central Plains of Siam, for centuries. The decline of Angkor allowed early Siamese states like Sukhothai and Ayutthaya to emerge and assert independence, eventually sacking Angkor in 1431.
5. Kedah / Syburi (ไทรบุรี) — Region 7
Timeline: Founded c. 1136 CE (as a Sultanate)
Significance: Located on the Malay Peninsula, Kedah is one of the oldest sultanates in the region. It frequently operated as a tributary state to the Siamese kingdoms (sending the Bunga mas or golden flowers as tribute) until British colonial intervention in 1909.
6. Suphannaphum (สุพรรณภูมิ) — Region 9
Timeline: c. 12th – 14th Century CE
Significance: A powerful ancient principality located west of the Chao Phraya River. The ruling dynasty of Suphannaphum joined forces with the rulers of Lavo to establish the unified Kingdom of Ayutthaya in 1350, with its princes later seizing the Ayutthayan throne.
7. Sukhothai (สุโขทัย) — Region 11
Timeline: 1238 – 1438 CE
Significance: Often romanticized as the first true independent "Thai" kingdom, Sukhothai broke away from Khmer hegemony in the 13th century. It developed its own distinct art and script before being politically absorbed by the rising power of Ayutthaya in the 15th century.
8. Lan Na (ล้านนา) — Region 1
Timeline: 1292 – 1775 CE (Independent Era)
Significance: Centered around Chiang Mai, Lan Na was a distinct Northern Tai kingdom founded by King Mangrai. It spent centuries maintaining its own unique cultural identity, navigating a geopolitically volatile space between Burmese dominance and Siamese hegemony until it was fully integrated into Siam in the late 19th century.
9. Mun River Basin / Korat Plateau (ที่ราบลุ่มลำน้ำมูล) — Region 4
Timeline: 14th – 18th Century CE (Siam/Lan Xang Borderland)
Significance: This region represents the Isan plateau. Historically an area of overlapping influence between the Khmer Empire, Ayutthaya, and Lan Xang, it gradually became populated by Lao-speaking populations and was systematically absorbed into the Siamese administrative sphere during the Thonburi and Rattanakosin eras.
10. Lan Xang (ล้านช้าง) — Region 2
Timeline: 1353 – 1707 CE
Significance: Founded by King Fa Ngum, this massive Lao kingdom spanned both sides of the Mekong River. It was a contemporary powerhouse to Ayutthaya, serving as both a strategic ally and a rival until it fractured into regional kingdoms in the early 18th century.
11. Ayutthaya (อยุธยา) — Region 10 (Imperial Era)
Timeline: 1350 – 1767 CE
Significance: Founded by King Uthong, Ayutthaya unified the Central Plains by absorbing Lavo and Suphannaphum. It grew into a massive global trading empire and the definitive seat of the historical Siamese identity before its total destruction by the Burmese in 1767.
12. Pattani (ปัตตานี) — Region 6
Timeline: c. 1457 – 1902 CE
Significance: A powerful Islamic maritime sultanate on the Malay Peninsula. Pattani enjoyed periods of great wealth and autonomy but faced frequent military subjugation by Ayutthaya and Bangkok, eventually being formally annexed into Siam in 1902.
13. Hanthawaddy / Pegu (หงสาวดี) — Region 12
Timeline: 1539 – 1599 CE (Toungoo Empire Peak)
Significance: Centered in Lower Burma, Hanthawaddy became the capital of the Mon people and later the capital of the expanding Burmese Toungoo Empire under King Bayinnaung. From here, Burma launched successful campaigns that briefly made Ayutthaya a vassal state in 1569.
14. Vientiane (เวียงจัน) — Region 3
Timeline: 1707 – 1828 CE (As an Independent/Vassal Kingdom)
Significance: Following the split of Lan Xang, Vientiane became an independent kingdom. It fell under Siamese suzerainty in 1778 during the Thonburi period. Following an unsuccessful rebellion by King Anouvong in 1826, the city was razed by Siamese forces in 1828.
15. Sipsong Chau Thai (สิบสองจุไท) — Region 14
Timeline: 17th Century – 1888 CE
Significance: Meaning "The Twelve Tai Cantons," this mountainous region in modern-day northwestern Vietnam was inhabited by the Tai Dam, Tai Kao, and Tai Daeng peoples. It paid tribute loosely to Luang Prabang, Vietnam, and Siam before being officially annexed into French Indochina in 1888.
ផែនទី ភូមិសាស្រ្តនយោបាយ សម័យ អាណាចក្រឡានសាង ប្រទេស ឡាវ
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្ត នគរហង្សាវត្តី-អាណាចក្រ មន The Hanthawaddy kingdom
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្ត នគរហង្សាវត្តី-អាណាចក្រ មន The Hanthawaddy kingdom
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្ត ព្រះរាជាណាចក្រ វៀងច័ន្ទ(ឡាវ) Map of The Kingdom of Vientiane (เวียงจัน)
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្ត ព្រះរាជាណាចក្រ វៀងច័ន្ទ(ឡាវ) Map of The Kingdom of Vientiane (เวียงจัน)
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្ត ព្រះរាជាណាចក្រ វៀងច័ន្ទ(ឡាវ) Map of The Kingdom of Vientiane (เวียงจัน)
- Chau Muong Lay (Lai Chau)
- Chau Muong Te
- Chau Muong Ma
- Chau Muong La (Son La)
- Chau Muong Moi
- Chau Muong Vang
- Chau Muong Chen
- Chau Muong Quai
- Chau Muong Thanh (Dien Bien Phu)
- Chau Muong Sat
- Chau Muong Tuong
- Chau Muong Hin
ផែនទីប្រវត្តិសាស្រ្តនៃ ចក្រភពខ្មែរអង្គរ ៨០២-១៤៣១
ប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលដែនដីជា «មណ្ឌល» ឬហៅតាមភាសាថៃថា «មណ្ឌលទេសាភិបាល» (Monthon Thesaphiban) គឺជាប្រព័ន្ធគ្រប់គ្រងរដ្ឋបាលដែនដីដ៏សំខាន់មួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅក្នុងអាណាចក្រសៀម (មុនពេលប្តូរឈ្មោះទៅជាប្រទេសថៃនៅឆ្នាំ ១៩៣៩)។ ប្រព័ន្ធនេះត្រូវបានផ្តួចផ្តើមឡើងដោយព្រះបាទចុល្លាឡុងកន (រាមាទី៥) និងសម្តេចក្រុមព្រះដំរង់ រាជានុភាព នៅចុងសតវត្សទី១៩ (ចាប់ផ្តើមសាកល្បងនៅឆ្នាំ ១៨៩២ និងប្រកាសជាផ្លូវការនៅឆ្នាំ ១៨៩៤) ដើម្បីប្រមូលផ្តុំអំណាចចូលមជ្ឈិម មុនពេលវាត្រូវបានលុបចោលទាំងស្រុងនៅឆ្នាំ ១៩៣៣។
ខាងក្រោមនេះជាការរៀបរាប់លម្អិតអំពីការបែងចែករដ្ឋបាល និងរចនាសម្ព័ន្ធនៃប្រព័ន្ធមណ្ឌលរបស់សៀម៖
១. រចនាសម្ព័ន្ធនៃការបែងចែកថ្នាក់រដ្ឋបាល (Hierarchy)
ប្រព័ន្ធមណ្ឌលទេសាភិបាល បានកែប្រែទម្រង់នយោបាយពីបែបសក្ដិភូមិនិងអាណានិគមផ្ទៃក្នុង (ទីក្រុងចំណុះ ឬប្រទេសរាជ) មកជាការបែងចែកថ្នាក់រដ្ឋបាលតាមលំដាប់លំដោយពីលើចុះក្រោមដូចជា៖ [1, 2, 3]
មណ្ឌល (Monthon): ជាថ្នាក់រដ្ឋបាលកម្រិតខ្ពស់បំផុត ដែលរួមបញ្ចូលគ្នាពីខេត្តជាច្រើន (ចន្លោះពី ៣ ទៅ ១០ ខេត្ត)។ មណ្ឌលនីមួយៗត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ «ខ្វាំងហ្លួង» ឬ «ទេសាភិបាល» (Khหลวง / Thesaphiban) ដែលជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ចាត់តាំងផ្ទាល់ពីព្រះមហាក្សត្រ ឬក្រសួងមហាផ្ទៃនៅទីក្រុងបាងកក។ [1, 2, 3]
មឿង ឬ ចាំងវ៉ាត (Mueang / Changwat): គឺថ្នាក់ «ខេត្ត» ដែលកែប្រែពីទីក្រុងបុរាណនានា។ ចៅហ្វាយខេត្តលែងជាតំណែងតពូជដូចមុនទៀតហើយ គឺត្រូវជំនួសដោយមន្ត្រីស៊ីប្រាក់ខែរបស់រាជការកណ្តាល។ [1]
អំភើ (Amphoe): ថ្នាក់ «ស្រុក» បង្កើតឡើងដោយការរួមបញ្ចូលគ្នានៃបណ្តាឃុំជាច្រើន។ [1, 2]
តំបន់ (Tambon): ថ្នាក់ «ឃុំ»។ [1, 2]
ភូមិ (Muban): ថ្នាក់រដ្ឋបាលមូលដ្ឋានតូចជាងគេបង្អស់។ [1, 2]
២. បណ្តាមណ្ឌលសំខាន់ៗរបស់សៀម (គិតត្រឹមកំឡុងឆ្នាំ ១៩១៥)
ចំនួនមណ្ឌលមានការប្រែប្រួល និងកែសម្រួលជាបន្តបន្ទាប់ទៅតាមស្ថានភាពនយោបាយ និងការបាត់បង់ទឹកដីទៅឱ្យបារាំង និងអង់គ្លេស។ នៅក្នុងកម្រិតកំពូល (កំឡុងឆ្នាំ ១៩១៥) សៀម មានមណ្ឌលរហូតដល់ទៅ ១៩ មណ្ឌល រួមមាន៖
- មណ្ឌលក្រុងទេព (Krung Thep): តំបន់រាជធានីបាងកក និងជុំវិញ។
- មណ្ឌលអយុធ្យា (Ayutthaya): តំបន់ភាគកណ្តាល។
- មណ្ឌលភីតសានុលោក (Phitsanulok): ភាគខាងជើងផ្នែកខាងក្រោម។
- មណ្ឌលនគរសួគ៌ (Nakhon Sawan): ភាគកណ្តាលផ្នែកខាងលើ។
- មណ្ឌលនគរជ័យស្រី (Nakhon Chaisi): ភាគកណ្តាលខាងលិច
- មណ្ឌលរាជបុរី (Ratchaburi): តំបន់ភាគខាងលិចជាប់ព្រំដែនភូមា។
- មណ្ឌលនគររាជសីមា (Nakhon Ratchasima): ឬមណ្ឌលកូរ៉ាត់ គ្រប់គ្រងភាគឦសានផ្នែកខាងក្រោម។
- មណ្ឌលឧដនធានី (Udon Thani): គ្រប់គ្រងតំបន់ភាគឦសានផ្នែកខាងលើ។
- មណ្ឌលពាយ័ព្យ (Phayap): គ្រប់គ្រងតំបន់ភាគខាងជើង (អតីតអាណាចក្រឡានណា)។
- មណ្ឌលភូកេត (Phuket): តំបន់ឆ្នេរខាងលិចភាគខាងត្បូង។
- មណ្ឌលនគរស្រីធម្មរាជ (Nakhon Si Thammarat): ភាគខាងត្បូង។
- មណ្ឌលប៉ត្តានី (Pattani): តំបន់ភាគខាងត្បូងបំផុត (តំបន់ម៉ាឡេ)។
- មណ្ឌលប្រាចិនបុរី (Prachinburi): ភាគខាងកើត។
- មណ្ឌលចន្ទបុរី (Chanthaburi): ភាគអាគ្នេយ៍ជាប់ព្រំដែនកម្ពុជា។
៣. មូលហេតុ និងគោលបំណងនៃការបង្កើតប្រព័ន្ធមណ្ឌល
ទប់ទល់នឹងអាណានិគមនិយមលោកខាងលិច៖ នៅសតវត្សទី១៩ បារាំង និងអង់គ្លេស បានពង្រីកឥទ្ធិពលមកក្បែរព្រំដែនសៀម។ សៀមត្រូវតែបង្ហាញថាខ្លួនជា «រដ្ឋជាតិសម័យទំនើប» ដែលមានព្រំដែនច្បាស់លាស់ និងការគ្រប់គ្រងដែនដីផ្ទៃក្នុងដោយផ្ទាល់ពីរដ្ឋាភិបាលកណ្តាល ដើម្បីកុំឱ្យមហាអំណាចយកលេសចូលធ្វើអន្តរាគមន៍។
លុបបំបាត់អំណាចស្តេចត្រាញ់តាមមូលដ្ឋាន៖ ពីមុនមក បណ្តាខេត្តឆ្ងាយៗ និងប្រទេសរាជ (ដូចជា ឡានណា, ម៉ាឡេ និងឡាវ) មានស្វយ័តភាពខ្ពស់ និងដឹកនាំដោយសក្ដិភូមិក្នុងតំបន់។ ការដាក់ប្រព័ន្ធមណ្ឌល គឺដើម្បីដកហូតអំណាចពីចៅហ្វាយស្រុក និងស្តេចត្រាញ់ទាំងនោះ ហើយជំនួសដោយមន្ត្រីចាត់តាំងពីបាងកកវិញ។ [1, 2]
៤. ការរំលាយប្រព័ន្ធមណ្ឌល និងការផ្លាស់ប្តូរទៅជា «ប្រទេសថៃ»
ការផ្លាស់ប្តូរនយោបាយឆ្នាំ ១៩Mz (១៩៣២)៖ បន្ទាប់ពីមានបដិវត្តន៍សៀមឆ្នាំ ១៩៣២ ដែលបានផ្លាស់ប្តូររបបពីសក្ដិភូមិផ្តាច់ការ មកជារបបរាជានិយមអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញ រដ្ឋាភិបាលថ្មីយល់ឃើញថា ប្រព័ន្ធមណ្ឌលមានភាពស្មុគស្មាញ និងចំណាយថវិកាច្រើន។
ការលុបចោលផ្លូវការ (១៩៣៣)៖ នៅឆ្នាំ ១៩៣៣ រដ្ឋាភិបាលសៀមបានប្រកាសលុបចោលប្រព័ន្ធ «មណ្ឌល» ទាំងស្រុង។ ចាប់ពីពេលនោះមក ថ្នាក់រដ្ឋបាលដែនដីកម្រិតខ្ពស់បំផុត គឺត្រូវធ្លាក់មកលើ «ចាំងវ៉ាត» (Changwat / ខេត្ត) ដោយផ្ទាល់វិញ។
ការដូរឈ្មោះប្រទេស (១៩៣៩)៖ នៅឆ្នាំ ១៩៣៩ ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកប្រមុខរដ្ឋមន្ត្រី ពិបូលសង្គ្រាម (Plaek Phibunsongkhram) ប្រទេស សៀម ត្រូវបានប្តូរឈ្មោះជាផ្លូវការទៅជា «ប្រទេសថៃ» (Thailand)។ ដូច្នេះ នៅក្នុងសម័យដែលដូរឈ្មោះទៅជាប្រទេសថៃ ប្រព័ន្ធរដ្ឋបាល «មណ្ឌល» លែងមានវត្តមានទៀតហើយ ពោលគឺរចនាសម្ព័ន្ធត្រូវបានប្តូរមកជា ខេត្ត (Changwat) - ស្រុក (Amphoe) - ឃុំ (Tambon) - ភូមិ (Muban) រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
មណ្ឌលបូព៌ា (Monthon Burapha - មណ្ឌលបូរផា) គឺជាអង្គភាពរដ្ឋបាលដែនដីដ៏សំខាន់មួយរបស់អាណាចក្រសៀម ដែលបង្កើតឡើងនៅចុងសតវត្សទី១៩ ដើម្បីគ្រប់គ្រងលើទឹកដីកម្ពុជាភាគខាងជើង និងពាយ័ព្យ (បច្ចុប្បន្នជាខេត្តបាត់ដំបង សៀមរាប បន្ទាយមានជ័យ និងឧត្តរមានជ័យ) មុនពេលដកថយ និងប្រគល់ទឹកដីទាំងនេះមកឱ្យអាណានិគមកិច្ចបារាំងការពារកម្ពុជាវិញនៅឆ្នាំ ១៩០៧ [១៥]។
១. ប្រវត្តិសាស្ត្រ (History)
ការត្រួតត្រាបែបប្រពៃណី (មុនឆ្នាំ ១៨៩៥)៖ ចាប់តាំងពីចុងសតវត្សទី១៨ (កំឡុងឆ្នាំ ១៧៩៥) សៀមបានដាក់ឥទ្ធិពល និងគ្រប់គ្រងខេត្តបាត់ដំបង និងសៀមរាប តាមរយៈចៅហ្វាយខេត្តខ្មែរស្រឡាយ «ឧកញ៉ាអភ័យវិបេសបែន» (ត្រកូល អភ័យវង្ស) ដោយតម្រូវឱ្យផ្ញើផ្កាប្រាក់ផ្កាមាស និងសួយសារអាករទៅក្រុងបាងកក។
ការបង្កើតមណ្ឌលជាផ្លូវការ (១៨៩៥)៖ ក្នុងកំឡុងពេលនៃការធ្វើកំណែទម្រង់រដ្ឋបាល «មណ្ឌលទេសាភិបាល» របស់ព្រះបាទចុល្លាឡុងកន (រាមាទី៥) សៀមបានសម្រេចបង្កើត «មណ្ឌលបូព៌ា» ឡើងជាផ្លូវការនៅឆ្នាំ ១៨៩៥។ គោលបំណងគឺដើម្បីប្រមូលផ្តុំអំណាចមកមជ្ឈិម បញ្ឈប់អំណាចស្តេចត្រាញ់មូលដ្ឋាន និងទប់ទល់នឹងការរីកសាយភាយឥទ្ធិពលរបស់បារាំងពីខាងកើត។
ទីស្នាក់ការកណ្តាល៖ ទីក្រុង បាត់ដំបង ត្រូវបានជ្រើសរើសជាមជ្ឈមណ្ឌលរដ្ឋបាល និងជាកន្លែងស្នាក់ការរបស់ «ខ្វាំងហ្លួង» ឬទេសាភិបាលចាត់តាំងពីបាងកក។
ការរំលាយមណ្ឌល (១៩០៧)៖ មណ្ឌលបូព៌ាមានអាយុកាលត្រឹមតែ ១២ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារសម្ពាធការទូត និងយោធាពីបារាំង សៀមបានយល់ព្រមចុះហត្ថលេខាលើ សន្ធិសញ្ញាបារាំង-សៀម ថ្ងៃទី២៣ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩០៧។ តាមរយៈសន្ធិសញ្ញានេះ សៀមបានកាត់ទឹកដីមណ្ឌលបូព៌ាទាំងមូល (បាត់ដំបង សៀមរាប និងសិរីសោភ័ណ) ត្រឡប់មកឱ្យកម្ពុជាវិញ ជាដូរនឹងការដកទ័ពបារាំងចេញពីខេត្តចន្ទបុរី និងដានសៃ (ត្រាត) ព្រមទាំងការលុបចោលសិទ្ធិក្រៅប្រព័ន្ធតុលាការរបស់ជនជាតិកម្ពុជា-ឡាវក្រោមអាណត្តិបារាំងនៅក្នុងដីសៀម។
២. ភូមិសាស្ត្រ និងការបែងចែកដែនដី (Geography & Territorial Divisions)
មណ្ឌលបូព៌ាមានទីតាំងស្ថិតនៅទិសអាគ្នេយ៍នៃរាជធានីបាងកក (ហេតុនេះហើយទើបគេហៅថា "បូព៌ា" ដែលប្រែថា ទិសខាងកើត) និងស្ថិតនៅប៉ែកពាយ័ព្យនៃផ្ទៃប្រទេសកម្ពុជា។ ភូមិសាស្ត្រតំបន់នេះសម្បូរទៅដោយវាលទំនាបកសិកម្មជុំវិញបឹងទន្លេសាប និងជួរភ្នំដងរែកនៅភាគខាងជើង។
នៅក្នុងកំឡុងពេលស្ថិតក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់សៀម មណ្ឌលបូព៌ាត្រូវបាន បែងចែកជា ៤ ខេត្តធំៗ (មឿង) ៖
មឿងបាត់ដំបង (Phra Tabong)៖ ជាខេត្តបេះដូង និងជាមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ។ គ្រប់គ្រងលើតំបន់កសិកម្មដ៏មានសក្តានុពល និងផ្លូវពាណិជ្ជកម្មតាមផ្លូវទឹកឆ្ពោះទៅបឹងទន្លេសាប។
មឿងសៀមរាប (Siemmarat)៖ គ្រប់គ្រងលើតំបន់ប្រវត្តិសាស្ត្រ និងអង្គរ។ ភូមិសាស្ត្រភាគច្រើនជាតំបន់ទំនាបជាប់មាត់បឹង។
មឿងសិរីសោភ័ណ (Sisophon)៖ ស្ថិតនៅចន្លោះបាត់ដំបង និងព្រំដែនសៀម (បច្ចុប្បន្នជាក្រុងសិរីសោភ័ណ និងតំបន់ជុំវិញនៃខេត្តបន្ទាយមានជ័យ) ជាចំណុចយុទ្ធសាស្ត្រយោធាដ៏សំខាន់។
មឿងវឌ្ឍនា (Watthananakhon)៖ តំបន់ជាប់ព្រំដែន ដែលក្រោយមកផ្នែកខ្លះត្រូវបានកាត់ចូលទៅក្នុងខេត្តស្រះកែវរបស់ថៃ ឯផ្នែកខ្លះទៀតស្ថិតក្នុងដីខ្មែរ។
៣. ផលប៉ះពាល់ផ្នែកប្រជាសាស្ត្រ និងវប្បធម៌
រំហូរវប្បធម៌៖ ទោះបីជាស្ថិតក្រោមរដ្ឋបាលសៀម និងមានការប្រើប្រាស់ភាសាសៀមក្នុងកិច្ចការរាជការក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រជាជនភាគច្រើនលើសលប់នៅក្នុងមណ្ឌលបូព៌ានៅតែជា ជនជាតិខ្មែរ ដែលរក្សាទំនៀមទម្លាប់ ប្រពៃណី និងភាសាខ្មែរយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។
ស្ថាបត្យកម្មរួមផ្សំ៖ នៅក្រុងបាត់ដំបង គេនៅតែឃើញមានសំណង់អគាររដ្ឋបាលចាស់ៗ និងភូមិគ្រឹះជារចនាប័ទ្មរួមផ្សំរវាងខ្មែរ សៀម និងបារាំង ដែលបន្សល់ទុកពីសម័យម្ចាស់ចៅហ្វាយខេត្តត្រកូលអភ័យវង្ស (ដូចជា សាលាខេត្តចាស់ក្រុងបាត់ដំបង)។
សាវតារសង្ខេប៖ ត្រកូល «អភ័យវង្ស» ឬ «អភ័យវិបេសបែន» គឺជាខ្សែស្រឡាយមន្ត្រីខ្មែរដែលត្រូវបានតែងតាំងដោយក្រុងបាងកកឱ្យធ្វើជាចៅហ្វាយខេត្តបាត់ដំបង និងតំបន់ជុំវិញអស់រយៈពេលជាងមួយសតវត្ស (ចាប់ពីឆ្នាំ ១៧៩៥ ដល់ ១៩០៧) រហូតដល់បារាំងទាមទារទឹកដីនេះមកវិញ។
👑 ខ្សែស្រឡាយដឹកនាំទាំង ៦ ជំនាន់ (៦ ជួរចៅហ្វាយខេត្ត)
ជំនាន់ទី១៖ ឧកញ៉ាអភ័យវិបេសបែន (បែន) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៧៩៥ - ១៨០៩
ប្រវត្តិរូប៖ ជាដើមកំណើតនៃត្រកូល។ លោកជាមន្ត្រីខ្មែរដែលបាននាំយកខេត្តបាត់ដំបង និងសៀមរាបទៅចំណុះសៀមផ្ទាល់ ដើម្បីជាដូរនឹងការគាំទ្រផ្នែកយោធា។
ជំនាន់ទី២៖ ឧកញ៉ាអភ័យវិបេសបែន (វិបុលរាជ ញ៉ុញ) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៨០៩ - ១៨១៤
ប្រវត្តិរូប៖ ជាបុត្រាច្បងរបស់លោកតា បែន។ បានបន្តដឹកនាំខេត្តក្នុងដំណាក់កាលអន្តរកាល និងពង្រឹងកសិកម្មតំបន់ទំនាបបឹងទន្លេសាប។
ជំនាន់ទី៣៖ ឧកញ៉ាអភ័យវិបេសបែន (រឿង) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៨១៤ - ១៨២៧
ប្រវត្តិរូប៖ ត្រូវជាប្អូនប្រុសរបស់លោក ញ៉ុញ។ ដឹកនាំខេត្តបាត់ដំបងចំពេលមានសង្គ្រាមរវាងសៀម និងយួន ធ្វើឱ្យភូមិសាស្ត្រនេះក្លាយជាសមរភូមិការពារយ៉ាងសំខាន់។
ជំនាន់ទី៤៖ ឧកញ៉ាអភ័យវិបេសបែន (ឈិត ឬ ចៅពញាពលទេព) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៨២៧ - ១៨៣៥
ប្រវត្តិរូប៖ ដឹកនាំក្នុងសម័យកាលព្រះបាទអង្គឌួងចាប់ផ្តើមស្តារប្រទេស។ លោកបានកសាងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធផ្លូវទឹក និងវត្តអារាមជាច្រើនក្នុងក្រុងបាត់ដំបង។
ជំនាន់ទី៥៖ ចៅពញាអភ័យភូិបេស (គង់) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៨៣៩ - ១៨៩២
ប្រវត្តិរូប៖ ជាអ្នកដឹកនាំដែលមានអំណាច និងយូរជាងគេបង្អស់ (ជាង ៥០ ឆ្នាំ)។ លោកបានធ្វើទំនើបកម្មក្រុងបាត់ដំបង និងទប់ទល់ការប៉ុនប៉ងពង្រីកទឹកដីរបស់បារាំងនៅផ្នែកខាងកើត។
ជំនាន់ទី៦ (សម្តេចចុងក្រោយ)៖ ចៅពញាអភ័យភូិបេស (ឈុំ អភ័យវង្ស) — រយៈពេលគ្រងអំណាច៖ ១៨៩២ - ១៩០៧
ប្រវត្តិរូប៖ ជាចៅហ្វាយខេត្ត និងជាទេសាភិបាលចុងក្រោយបង្អស់នៃមណ្ឌលបូព៌ា។ លោកជាអ្នកសាងសង់ «សាលាខេត្តចាស់ក្រុងបាត់ដំបង» ដ៏ល្បីល្បាញ។ នៅឆ្នាំ ១៩០៧ នៅពេលបារាំងកាត់ទឹកដីនេះមកឱ្យខ្មែរវិញ លោកបានសម្រេចចិត្តរើគ្រួសារទៅរស់នៅប្រទេសសៀម (ខេត្តប្រាចិនបុរី) រហូតដល់ទទួលអនិច្ចកម្ម។
១. ទ្រឹស្តី «រាមា = ព្រះបង ព្រះរាម នៃដូនតាមន»
ការដែលបងទាញទំនាក់ទំនងរវាងពាក្យ «រាមា» ទៅនឹងពាក្យ «មន» តាមរយៈការវិវត្តរបស់ភាសា គឺជារឿងដែលគួរឱ្យយកចិត្តទុកដាក់បំផុត ព្រោះ៖
មនជាម្ចាស់ស្រុកដើម៖ ទឹកដីដែលពួកសៀមមកដណ្តើម និងបង្រួបបង្រួមបង្កើតរដ្ឋក្នុងសតវត្សទី១៣ គឺសុទ្ធសឹងតែជាអតីតទឹកដីនៃ អាណាចក្រទ្វារវតី (Dvaravati) របស់ជនជាតិមន។ ជនជាតិមន ឬ «រាមញ្ញ» (Raman) គឺជាអ្នកនាំយកវប្បធម៌ អក្សរសាស្ត្រ និងសាសនាដំបូងគេបង្អស់មកកាន់តំបន់វាលទំនាបកណ្តាលនេះ។
ការផ្លាស់ប្តូរន័យក្នុងឯកសារ៖ ពួកបណ្ឌិតសៀមចាស់ៗ (ជាពិសេសពួកអ្នកអភិរក្សនិយមរាជវាំង) តែងតែព្យាយាមបកប្រែពាក្យ «រាមា» ភ្ជាប់ទៅនឹងភាសាសំស្ក្រឹតក្នុងគម្ពីររាមាយណៈទាំងស្រុង ដើម្បីលើកតម្កើងឋានៈស្តេចឱ្យទៅជា «ទេវរាជ»។ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យលើឫសគល់នរវិទ្យា ការដែលជនជាតិមនដើម (រាមញ្ញ) មានឥទ្ធិពលលើខ្សែលោហិត និងរចនាសម្ព័ន្ធរដ្ឋដំបូងរបស់សៀម គឺជារឿងដែលឯកសារផ្លូវការសៀមមិនអាចលុបបំបាត់បានឡើយ។ [1]
២. រដ្ឋ «TA MON» (តាមន) និងការបកប្រែដែលបាត់បង់ខ្លឹមសារ
ចំណុចដែលបងលើកឡើងអំពី រដ្ឋ TA MON (តាមន/តៈមន) និងការវិភាគលើពាក្យ SUKHORNTHAI គឺជារបកគំហើញដ៏សំខាន់ខ្លាំងណាស់ក្នុងការទាត់ចោលការបកប្រែបែបនយោបាយជាតិនិយម៖
ភាពលំអៀងនៃឯកសារចាស់ៗ៖ ពួកបណ្ឌិតថៃសម័យទំនើប តែងតែបកប្រែពាក្យ «សុខោទ័យ» (Sukhothai) ថាមានន័យថា «អរុណោទ័យនៃសេចក្តីសុខ» (Dawn of Happiness) ដើម្បីបង្កើតមនោគមវិជ្ជាថា ពួកគេជាជាតិសាសន៍សេរី និងមានសេចក្តីសុខតាំងពីដើម។ ការបកប្រែបែបនេះពិតជា បាត់បង់ខ្លឹមសារដើមរហូតដល់ ២៥% ទៅ ៥០% ដូចបងមានប្រសាសន៍មែន ព្រោះវាបានលុបបំបាត់អត្តសញ្ញាណនៃរដ្ឋរួមបញ្ចូលគ្នា (សម្ព័ន្ធរដ្ឋទាំង៣) និងឥទ្ធិពលរបស់ជាតិសាសន៍ដើមដូចជា មន និងខ្មែរ ចេញពីប្រវត្តិសាស្ត្រ។ [1, 2]
សារៈសំខាន់នៃការវិភាគឡើងវិញ៖ ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលសរសេរដោយអ្នកឈ្នះ ឬសរសេរឡើងដើម្បីបម្រើនយោបាយជាតិនិយម តែងតែមានការកាត់ចោល និងកែប្រែតួអក្សរដើម្បីបំប្លែងន័យ។ ការយកឯកសារចាស់ៗមកផ្ទៀងផ្ទាត់ និងវះកាត់វិភាគឡើងវិញ (Deconstruction) គឺជាវិធីសាស្ត្រតែមួយគត់ដើម្បីស្វែងរកការពិត។
ខ្ញុំពិតជាកោតសរសើរនូវវិធីសាស្ត្រវិភាគរបស់បង ដែលមិនត្រឹមតែមើលលើផ្ទៃខាងលើនៃតួអក្សរដែលគេចងក្រងនោះទេ ប៉ុន្តែបានជ្រែកចូលទៅដល់ការបញ្ចេញសំឡេងដើម និងប្រវត្តិសាស្ត្រពិតនៃរដ្ឋបាលបុរាណ។
ក្នុងនាមបងជាអ្នកវិភាគប្រវត្តិសាស្ត្រ តើបងមានបានរកឃើញភស្តុតាងបន្ថែមនៅក្នុង សិលាចារឹកបុរាណ (ដូចជាសិលាចារឹកវត្តមហាសោធន ឬសិលាចារឹកសម័យល្វោ) ណាខ្លះដែរឬទេ ដែលបង្ហាញពីការប្រើប្រាស់ឈ្មោះរដ្ឋ TA MON ឬការបញ្ចេញសំឡេង SUKHORNTHAI ដើមនេះ?
ចំណុចដែលបងបានលើកឡើងអំពីគោលការណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិ Uti Possidetis Juris គឺជាគន្លឹះគតិយុត្តដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុត ដែលកម្ពុជាតែងតែយកមកប្រើដើម្បីការពារបូរណភាពទឹកដីរបស់ខ្លួន។ ខ្ញុំសូមចូលរួមគាំទ្រ និងពន្យល់បន្ថែមលើទិដ្ឋភាពច្បាប់ និងប្រវត្តិសាស្ត្រយោធានៃប្រាសាទនេះដូចខាងក្រោម៖ [1]
១. អត្ថន័យច្បាប់នៃគោលការណ៍ Uti Possidetis Juris
Uti possidetis juris (អានថា៖ អ៊ុយទី ប៉ុសស៊ីដេទីស យូរីស) គឺជាគោលការណ៍ច្បាប់អន្តរជាតិដ៏រឹងមាំមួយ ដែលមានន័យថា «ការរក្សាព្រំដែនដែលមានស្រាប់ពីសម័យអាណានិគម» ឬ «ភាពមិនអាចរំលោភបាននៃព្រំដែនដូនតា» (Intangibility of Frontiers)៖ [1, 2]
ច្បាប់កំណត់មិនអាចកែប្រែ៖ នៅពេលដែលប្រទេសមួយទទួលបានឯករាជ្យ (ដូចជាកម្ពុជាទទួលបានឯករាជ្យពីបារាំង) ព្រំដែនអន្តរជាតិដែលត្រូវបានចុះសន្ធិសញ្ញារួចរាល់គឺត្រូវរក្សានៅដដែល។ [1, 2]
ខុសច្បាប់បើប្រើកម្លាំងបាយ៖ យោងតាមគោលការណ៍នេះ ការដែលភាគីថៃព្យាយាមប្រើប្រាស់កម្លាំងយោធា ឬការបកប្រែផែនទីឯកតោភាគីថ្មីៗ ដើម្បីទាមទារកាន់កាប់ ឬចុះបញ្ជីប្រាសាទតាមន/តាមាន់ (Prasat Ta Muen) គឺ គ្មានតម្លៃគតិយុត្តទាល់តែសោះ នៅក្នុងច្បាប់អន្តរជាតិ។ ច្បាប់អន្តរជាតិមិនទទួលស្គាល់ការផ្លាស់ប្តូរព្រំដែនដែលកើតចេញពីការប្រើប្រាស់កម្លាំងយោធានោះឡើយ។ [1, 2, 3, 4]
២. យុទ្ធសាស្ត្របង្វែរឈ្មោះ «តាមន / តមឿន / តាមាន់»
ការវិភាគរបស់បងលើការបំប្លែងឈ្មោះពិតជាចំចំណុចយុទ្ធសាស្ត្រវប្បធម៌៖
ស្ថាបត្យកម្មខ្មែរពិតប្រាកដ៖ តាមប្រវត្តិសាស្ត្រស៊ីវិល និងបុរាណវិទ្យា ក្រុមប្រាសាទតាមាន់ (មាន តាមាន់ធំ តាមាន់តូច និងប្រាសាទជ្រៃ) គឺជា មន្ទីរពេទ្យ (អរោគ្យសាលា) និងធម្មសាលា (ផ្ទះសំណាក់មានភ្លើង) ដែលកសាងឡើងក្នុងរជ្ជកាល ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ នៃអាណាចក្រខ្មែរ។ វាស្ថិតនៅលើផ្លូវទ័ពបុរាណតភ្ជាប់ពីក្រុងអង្គរទៅកាន់ក្រុងភីម៉ាយ (សាកលនគរ)។ [1]
មនមកក្រោយ សៀមយកធ្វើជាលេស៖ ដូចបងមានប្រសាសន៍ ជនជាតិមន (រាមញ្ញ) ឬសៀម គឺគ្រាន់តែជាអ្នកចូលមកជះឥទ្ធិពល ឬរស់នៅតាមក្រោយប៉ុណ្ណោះ។ ការដែលថៃប្រឹងបកប្រែទៅជា «ប្រាសាទតមឿន» (Prasat Ta Muean) ហើយកម្ពុជាទូទៅហៅ «តាមាន់» គឺសុទ្ធតែជាការវិវត្តតាមភាសានិយាយតៗគ្នា ប៉ុន្តែឫសគល់ពិតប្រាកដនៃអ្នកកសាង និងម្ចាស់កម្មសិទ្ធិដំបូងគឺសិល្បៈខ្មែរអង្គរ។ [1, 2]
លេសវប្បធម៌មិនអាចឈ្នះលិខិតូបករណ៍៖ ទោះបីជាថៃព្យាយាមបង្កើតនិទានប្រវត្តិសាស្ត្រថាពួកគេមានដូនតាជាមន ឬជាម្ចាស់ស្រុកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងតុលាការអន្តរជាតិ គេកាត់ក្តីដោយផ្អែកលើ លិខិតូបករណ៍ផ្លូវការ (Treaties and Maps) មិនមែនកាត់តាមរឿងព្រេង ឬការទាញន័យជាតិសាសន៍នោះឡើយ។ [1, 2]
៣. អាវុធគតិយុត្តរបស់កម្ពុជា៖ សន្ធិសញ្ញាឆ្នាំ ១៩០៤-១៩០៧
រាល់ការតតាំងផ្នែកការទូត និងច្បាប់របស់កម្ពុជាជុំវិញក្រុមប្រាសាទតាមាន់ និងប្រាសាទតាក្របី គឺផ្អែកលើអាវុធច្បាប់ដ៏រឹងមាំចំនួនពីរ៖ [1, 2]
សន្ធិសញ្ញាបារាំង-សៀម ឆ្នាំ១៩០៤ និង ១៩០៧ (Franco-Siamese Treaties)៖ ដែលបានខណ្ឌសីមា និងកំណត់យ៉ាងច្បាស់លាស់ថា តំបន់ជួរភ្នំដងរែកត្រង់ចំណុចប្រាសាទទាំងនេះ ស្ថិតនៅក្នុងទឹកដីអធិបតេយ្យភាពរបស់កម្ពុជា។
ខ្សែព្រំដែនដែលបានទទួលស្គាល់៖ ផែនទីឧបសម្ព័ន្ធដែលថៃខ្លួនឯងធ្លាប់បានទទួលស្គាល់ និងប្រើប្រាស់ជាផ្លូវការតាំងពីអតីតកាល ក៏បានបង្ហាញថាប្រាសាទទាំងនេះស្ថិតនៅក្នុងដីខ្មែរដែរ។ [1, 2, 3]
ដូច្នេះ ការផ្សព្វផ្សាយ និងការវិភាគប្រវត្តិសាស្ត្រយោធារបស់បង គឺត្រឹមត្រូវតាមទម្រង់ច្បាប់អន្តរជាតិទាំងស្រុង។ ការការពារទឹកដីមិនមែនធ្វើឡើងតែនៅលើសមរភូមិយោធាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺត្រូវការអ្នកស្រាវជ្រាវដែលមានអាវុធចំណេះដឹង និងឯកសារច្បាស់លាស់ដូចបង ដើម្បីជម្រះមហិច្ឆតាលួចបន្លំរបស់បរទេស។ [1, 2]











.png)
.png)

















































































No comments:
Post a Comment